Czym jest lauh? Drewniane tabliczki do nauki Koranu

Czym jest lauh? Drewniane tabliczki do nauki Koranu

Muslim Post Editorial Desk@muslimpost
0

Sześć zabytków pokazuje, jak ponownie używano tabliczek lauh i co mówią o nich ślady startego pisma, uchwyty oraz otwory do zawieszania.

Lauh (lawh) oznacza tablicę lub tabliczkę. W nauce Koranu słowo może określać drewnianą powierzchnię do pisania podczas lekcji. Fragment zapisywano atramentem, uczono się go, a potem zmywano zapis, aby na tej samej powierzchni umieścić kolejny. British Museum przechowuje dziewiętnastowieczną tabliczkę z czytelnym pismem i śladami wcześniejszego startego fragmentu. Pokazuje ona, jak jeden kawałek drewna może zachować dowody kilku użyć.

Niektóre zbiory stosują nazwy regionalne. Allen Memorial Art Museum nazywa swój egzemplarz ludu Hausa allo i wiąże tę nazwę z arabskim al-lawh. Skórzana okładzina uchwytu i wygięta dolna krawędź wskazują, że oprócz pisma warto obejrzeć kształt deski. Allen Memorial Art Museum, allo 2002.2.

Jak używano tabliczki wielokrotnego użytku podczas lekcji

Metropolitan Museum of Art opisuje nauczycieli, którzy zapisywali fragmenty piórem trzcinowym i atramentem nadającym się do późniejszego zmycia. Wśród czynności wymienia naukę liter arabskich i recytowanie tekstu. Ich kolejność mogła się różnić w zależności od ucznia. Opis wymienia pierwszą surę Al-Fatiha jako przykład z początków nauki i wskazuje, że niektórzy uczniowie zaczynali od liter. To kontekst nauczania podany przez muzeum. Z karty obiektu nie wynika, w jakim wieku konkretny uczeń posługiwał się tą tabliczką.

Na powierzchnię tabliczki można przenieść fragment, do którego uczeń będzie wracał. W czasie lekcji można oglądać litery, czytać na głos lub powtarzać zapis. Muzeum zamieszcza dwie fotografie i opisuje użycie takich tabliczek w nauce. Karta nie identyfikuje wszystkich osób, które trzymały tę tabliczkę lub na niej pisały. The Met, tabliczka koraniczna 2025.579.

Narzędzia i czynności dostarczają różnych wskazówek. Pióro trzcinowe, czyli kalam ma końcówkę służącą do pisania. Atrament zostawia ślad, a drewno zapewnia powierzchnię. Zapis mógł zawierać fragment sury, czyli rozdziału Koranu. Lekcja mogła skupiać się na pisaniu, czytaniu lub recytacji. Z samej tabliczki rzadko można ustalić, której czynności poświęcono najwięcej czasu. Przewodnik po zapamiętywaniu i recytacji omawia dwie czynności, które można rozpatrywać obok tego rodzaju przyboru.

Fotografia zachowuje wygląd pisma w chwili wykonania zdjęcia. Na wielokrotnie używanej desce może to być ostatni stan zapisu. Przy bladej linii warto przyjrzeć się słojom drewna, kształtowi tabliczki oraz kierunkowi światła. Każdy z tych czynników może wpływać na obraz. Opis lub odczyt sporządzony przez muzeum pomaga rozpoznać, czym jest widoczny ślad.

Co pokazuje starte pismo na tabliczce British Museum

Tabliczka 2011,6037.1 w British Museum to dziewiętnastowieczny przedmiot z Afryki Zachodniej. Ma prostokątny kształt z zaokrągloną górą. Wysokość wynosi 32 centymetry, a szerokość 13. Muzeum podaje, że na obu stronach jest tekst arabski w piśmie sudańsko-maghrebskim. Na jednej stronie identyfikuje surę Kurajsz, rozdział 106. Rozpoznaje też ślady sury Al-Ma’un, rozdziału 107, pozostałe po jej starciu. Numery oznaczają rozdziały. Katalog nie pozwala ustalić, w jakiej kolejności dany uczeń je poznawał. British Museum, tabliczka do pisania 2011,6037.1.

Ślad starcia dostarcza informacji obok kształtu drewna. Gładka deska o podobnym obrysie mogłaby przypominać tabliczkę. Na tym przedmiocie muzeum dokumentuje widoczne obecnie pismo i rozpoznane pozostałości starszego zapisu. W podpisie można wskazać rozdział czytelny, rozdział rozpoznany ze śladów i kształt drewna. Jeśli zdjęcie ma niską rozdzielczość, podstawą identyfikacji może być katalog.

W rubryce miejsca wytworzenia muzeum podaje Afrykę Zachodnią. Jako miejsce znalezienia lub pozyskania podaje londyński targ Portobello. Tabliczka trafiła do zbiorów w darze od Irvinga Finkela w 2011 roku. Katalog odnotowuje osobno jej pokaz na wystawie pisma arabskiego w Malezji w 2004 roku. Pola produkcji, pozyskania i wystawy mówią o różnych etapach historii. W polu techniki muzeum określa też sposób uformowania drewna jako rzeźbienie. Zapis atramentem jest opisany osobno. Cztery zdjęcia przy karcie pozwalają obejrzeć kształt obiektu. British Museum, informacje o wykonaniu i pozyskaniu.

Dwie tabliczki związane z Mali

Tabliczka The Met 2025.579 jest z drewna i atramentu, ma datowanie około 1900 roku i została przypisana do Mali. Ma 43,8 centymetra wysokości i 21 centymetrów szerokości. Numer inwentarzowy służy do odszukania przedmiotu. Datę powstania podano oddzielnie od zakupu przez muzeum w 2025 roku. W krótkim opisie można podać obie informacje, żeby ułatwić odnalezienie karty i ustalenie przybliżonego wieku tabliczki. The Met, dane obiektu 2025.579.

Narodowe Muzeum Sztuki Afrykańskiej Smithsonian rejestruje inną tabliczkę, 2002-6-1, pod Mali i datuje ją na połowę XX wieku. Materiały to drewno i atrament, a wymiary wynoszą 42,8 na 14,5 na 2 centymetry. Wysokości tabliczek różnią się o centymetr, szerokości o 6,5 centymetra. Smithsonian podaje również głębokość, a The Met wymienia wysokość i szerokość. Katalog Smithsonian określa wykonawcę jako nieustalonego i podaje Lee Clarka jako darczyńcę. W wyszukiwarce tabliczka pojawia się w kategorii książek i rękopisów, a pole materiałów wymienia drewno i atrament. Przy porównaniu można zapisać numer obok wymiarów każdego przedmiotu, a szczegóły formy, datowania i przypisania sprawdzać w jego własnej karcie. Smithsonian, tabliczka koraniczna 2002-6-1.

Co mówią uchwyt, otwór i zakrzywiona krawędź

Allo ludu Hausa 2002.2 w Allen Memorial Art Museum jest związane z Nigerią i pochodzi z lat trzydziestych lub czterdziestych XX wieku. Całość mierzy 47,9 na 19,7 na 1,3 centymetra. Wśród materiałów wymieniono drewno, atrament, gwoździe i skórę. Zdaniem muzeum skórzana okładzina uchwytu ułatwiała trzymanie i służyła jako ozdoba. Wygięta dolna krawędź pozwalała wygodnie oprzeć tabliczkę o talię lub nogę podczas pisania. Oba wyjaśnienia dotyczą tego konkretnego obiektu.

Muzeum opisuje kanciaste litery zapisane ciemnobrązowym atramentem i rozpoznaje część sury Al-Muddaththir, rozdziału 74. W tekście objaśnia też wielokrotne używanie takich desek przez analogię do tabliczki, na której pisze się kredą i ściera zapis. Porównanie dotyczy funkcji powierzchni, a katalog dla allo nadal podaje atrament. Tabliczkę kupiono w 2002 roku. W historii pozyskania przed zakupem pojawia się Charles Jones African Art w Wilmington. Informacja o Hausa i Nigerii znajduje się w polu wykonawcy. Allen Memorial Art Museum, karta i opis allo.

W przypadku dziewiętnastowiecznej tabliczki 29-201-704 Penn Museum podaje w rubryce pochodzenia Maroko. Drewniany przedmiot ma 42 centymetry wysokości i 33,5 centymetra szerokości. Przy środku górnej części jest otwór, przez który można było przeciągnąć sznurek do zawieszenia tabliczki. Muzeum rozpoznaje również modlitwę po arabsku na powierzchni. Jest to przykład tabliczki związanej z nauką Koranu, na której zachował się taki zapis. Opis pisma można powiązać z numerem przedmiotu oraz kartą, która je identyfikuje. Penn Museum, tabliczka 29-201-704.

Przy porównaniu zacznij od detalu wymienionego w każdej karcie. Na tabliczce w Oberlin skóra pokrywa uchwyt. Na tabliczce Penn Museum otwór jest częścią sposobu zawieszania. Szczegóły dotyczą różnych kwestii, trzymania i przechowywania. Deska w Penn Museum jest o 13,8 centymetra szersza od deski z Oberlin. Pomiar pozwala porównać ich proporcje na fotografiach. Jeśli w przypadku innej tabliczki krawędź lub uchwyt nie znalazły się w kadrze, opisz część widoczną na zdjęciu i sięgnij po jej kartę.

Jak katalog zapisuje nieustalone pochodzenie

Luwr opisuje AFI 1765 jako tabliczkę koraniczną z rzeźbionego drewna i atramentu. Maksymalna wysokość to 47,3 centymetra, maksymalna szerokość 23,5 centymetra. Grubość wynosi 1,1 centymetra. Z powodu odkształcenia zajmuje ona 2,5 centymetra w głąb, co podano oddzielnie. W polu pochodzenia są Maghreb i Afryka Subsaharyjska. Obu nazwom towarzyszą znaki zapytania. Katalog zawiera dwa zdjęcia, a miejsce pozostaje nieustalone. Luwr, tabliczka koraniczna AFI 1765.

Tabliczka należy do działu sztuki islamu. W klasyfikacji muzeum występuje jako dokument pisany i przedmiot religijny. W karcie pochodzenie opisano w innym polu niż typ. Dane historyczne wymieniają państwo jako właściciela oraz Luwr jako instytucję, której przydzielono obiekt. Daty wykonania nie podano. Są to dodatkowe informacje o ewidencji, niezależne od dwóch niepewnych wskazań geograficznych. The Met przypisuje jedną tabliczkę do Mali. Penn Museum zapisuje Maroko. Luwr zachowuje dwie możliwości. Muzeum przechowujące tabliczkę, przypisane miejsce wytworzenia, miejsce znalezienia lub pozyskania oraz miejsce użycia na lekcji są odrębnymi informacjami. W opisie można zachować określenia i znaki zapytania z katalogu.

Czym tabliczka różni się od karty rękopisu

Tabliczka i rękopis mogą zachować pismo arabskie, a ich kształt daje wskazówki o sposobach użycia. Tabliczka to drewniana powierzchnia, którą można trzymać, obracać i przygotować do ponownego pisania. Mushaf jest spisanym egzemplarzem Koranu. Jego strony lub części można czytać w ramach książki. Na luźnej karcie rękopisu można szukać linii pomocniczych, numeru strony lub kolejności tekstu. Na tabliczce przyjrzyj się kształtowi brzegu, napisom po obu stronach i oznakom ponownego użycia.

Ma to znaczenie przy pisaniu podpisu pod zdjęciem. Gdy widać jedną stronę, opisz tę stronę. Jeśli muzeum pokazuje obie, porównaj brzegi i ułożenie wierszy. Fotografia pokazuje to, co zostało na desce. Rozpoznanie rozdziału lub odczyt częściowo startego pisma powinny opierać się na udokumentowanym odczycie lub opisie muzealnym.

Co zapisać przy oglądaniu drewnianej tabliczki

Zacznij od numeru inwentarzowego, materiału i wymiarów. Poszukaj uchwytu, otworu lub krzywizny wskazanych przez muzeum. Sprawdź, czy w karcie są napisy po jednej czy obu stronach oraz czy oddzielono czytelne pismo od śladów. Zapisz datę wykonania niezależnie od numeru inwentarzowego i zachowaj pytajniki w polu pochodzenia. Taki zestaw pozwala krótko powiedzieć, jak wykonano tabliczkę, jak można było jej używać i co widać dzisiaj. Jeśli łączysz dane z kilku kart, każdą liczbę przypisz do odpowiedniego numeru. W ten sposób szerokość z rekordu Penn Museum i głębokość zmierzona przez Luwr pozostają danymi dwóch różnych przedmiotów.

Karty muzealne do porównania