Sura, ajat, dżuz i hizb. Jak dzieli się Koran?
Poznaj różnicę między rozdziałem, wersetem i częściami do czytania. Znajdź 2:142 i początek dżuzu 30 oraz porównaj podziały w wydaniach.
Co oznaczają cztery terminy
| Termin | Jednostka | Przykład |
|---|---|---|
| Sura | Rozdział o własnej nazwie w zwyczajowej kolejności 114 sur | Al-Bakara to sura 2 |
| Ajat | Werset ponumerowany według miejsca w surze | 2:142 to werset 142 w Al-Bakarze |
| Dżuz | Jedna z trzydziestu części do czytania | Dżuz 2 zaczyna się wewnątrz sury Al-Bakara |
| Hizb | Jedna z sześćdziesięciu mniejszych części w omawianym podziale | Przy ciągłej numeracji dżuz 2 otwiera hizb 3 |
Sura i ajat razem wskazują miejsce w tekście. Dżuz i hizb określają odcinki tego samego tekstu przeznaczone do czytania. Dlatego obok jednego wersetu wydanie cyfrowe może wyświetlać nazwę sury, numer wersetu, numer dżuzu i stronę. Do sprawdzenia cytatu przydaje się nazwa lub numer sury z wersetem. Przy rozkładaniu lektury na kilka spotkań można zacząć od oznaczenia dżuzu lub hizbu.
Jeżeli dwie osoby chcą podzielić drugi dżuz na pół, mogą przeczytać po jednym hizbie. Kiedy zechcą omówić jedno zdanie, wystarczy wskazać jego surę i werset. Każda z nich odnajdzie to miejsce nawet wtedy, gdy jedna czyta z dużego druku, a druga korzysta z aplikacji.
Jak czytać odsyłacz do sury i ajatu
W odsyłaczu Koran 2:142 pierwsza liczba oznacza drugą surę, Al-Bakarę, a druga jej 142. werset. Znajdź w spisie treści nazwę albo numer sury, a potem szukaj według numerów wersetów w jej obrębie. W następnej surze numeracja zaczyna się od nowa. W druku werset może zajmować kilka wierszy, a w jednym wierszu mogą znaleźć się części kilku wersetów. Szukaj numeru przy znaku końca wersetu lub przejdź do niego bezpośrednio w wydaniu elektronicznym.
Sama nazwa sury może wskazywać cały rozdział. Na Quran.com Al-Fatiha jest pierwszą surą i zawiera siedem ponumerowanych wersetów. Aby odczytać wszystkie, otwórz rozdział po nazwie. Chcąc wskazać piąty werset, podaj 1:5. Przy porównywaniu przekładów zanotuj też tłumacza lub wydanie. Różni tłumacze mogą dobrać inne słowa do tego samego ajatu.
Nazwy sur bywają tłumaczone lub różnie zapisywane alfabetem łacińskim. Al-Baqarah, al-Baqara i angielskie The Cow oznaczają w typowym spisie rozdział 2. Numer pozwala go rozpoznać przy różnicach pisowni między kartą do nauki a aplikacją. Zakres 2:142–145 obejmuje wersety od 142. do 145. tej sury, włącznie. Jeśli odcinek przechodzi do innej sury, podaj pełne odsyłacze do pierwszego i ostatniego wersetu.
Dlaczego dżuz może się zaczynać wewnątrz sury
Trzydzieści dżuzów rozkłada lekturę na części o zbliżonej długości. Długość poszczególnych sur jest bardzo różna, więc jedna długa sura może obejmować kilka dżuzów. Na Quran.com dżuz 1 zaczyna się od sury Al-Fatiha i przechodzi do sury Al-Bakara. Dżuz 2 rozpoczyna się od 2:142, a dżuz 3 od 2:253. Każdy z trzech zawiera część Al-Bakary. Jeśli zadanie obejmuje całą surę, przeczytanie samego dżuzu 2 oznacza przeczytanie jednego jej odcinka.
Pod koniec Koranu w jednej części mieści się kilka rozdziałów. Dżuz 30, nazywany Dżuz Amma, zaczyna się od 78:1 w surze An-Naba i sięga do ostatniej sury An-Nas. Zawiera wiele krótkich rozdziałów. Wybranie numeru 30 z listy sur w tym samym serwisie otwiera Ar-Rum. Wybranie 30 z listy dżuzów otwiera An-Nabę. Dwie listy numerują różne jednostki.
Gdy zatrzymasz się w trakcie czytania dżuzu 2, możesz zapisać „dżuz 2, dalej od 2:145”. Numer dżuzu wskazuje część, a numer wersetu pozwala wrócić do tego samego miejsca na innym urządzeniu. Grupa czytająca jedną surę podczas kilku spotkań może ustalić pierwszy i ostatni werset na każde spotkanie. Dzięki temu uczestnicy odnajdą odcinek w wydaniach o odmiennej paginacji.
Hizb i oznaczenia ćwiartek
Indonezyjska instytucja weryfikująca tekst Koranu opisuje podział na sześćdziesiąt hizbów. Taki podział występuje też w nawigacji Quran Foundation. Każdy dżuz ma w nim dwa hizby. Przy numeracji ciągłej dżuz 1 zawiera hizby 1 i 2, dżuz 2 zawiera hizby 3 i 4, a dżuz 30 zawiera hizby 59 i 60. Jeśli grupa umawia się na drugi hizb drugiego dżuzu, w tej numeracji chodzi o hizb 4.
Rub al-hizb oznacza ćwiartkę hizbu. W jednym hizbie są cztery takie części, a w dżuzie osiem. Wydanie może wskazywać początek hizbu i miejsca po jednej czwartej, połowie i trzech czwartych. Indonezyjski podręcznik podaje za przykład ośmioramienną gwiazdę oraz zaznacza, że wzór może się zmieniać między wydaniami. Znak w wierszu wyznacza pozycję. Dopisek na marginesie może mówić, jaką granicę oznaczono. Gdy widzisz sam ornament sprawdź legendę swojego wydania.
Nazwy mniejszych części zależą od tradycji druku i sporządzania rękopisów. Biblioteka Brytyjska opisuje rękopis z Acehu, w którym oznaczono również ósme części dżuzu. Dodatkowe znaki dawały czytelnikowi więcej miejsc do zatrzymania lektury. Umawiając się na przeczytanie „ćwiartki”, określ, czy chodzi o ćwiartkę dżuzu, czy hizbu. Możesz także podać pierwszy ajat.
Gdy dwa wydania wyznaczają granicę w innym miejscu
Numer strony zależy od układu mushafu, czyli pisanego lub drukowanego egzemplarza Koranu. Quran.com pokazuje 3:92 i 3:93 na stronie 62 wydania używanego na stronach obu wersetów. Pierwszy werset należy do dżuzu 3, a drugi rozpoczyna dżuz 4. Na jednej stronie mogą się zatem zmieścić koniec poprzedniej części i początek następnej.
Może się też zmieniać wybór wersetu początkowego. W tabeli 2 indonezyjskiego przewodnika weryfikacji standardowego mushafu dżuz 4 zaczyna się od słów odpowiadających 3:92. W wykazie Quran.com zaczyna się od 3:93, o jeden werset dalej. Oba wersety należą do sury Al Imran. Jeśli po poleceniu „zacznij od dżuzu 4” ktoś zaczyna o werset wcześniej, warto sprawdzić spisy dżuzów w używanych wydaniach. Aby uzgodnić dokładny zakres, podaj też pierwszy i ostatni werset.
W klasie używającej tego samego nakładu numer strony może wystarczyć. Gdy jedni czytają z wydania dwujęzycznego, inni z dużego druku lub z telefonu, łatwiej przekazać odsyłacz do sury i wersetu. Na stronie An-Naby Quran.com wyświetla formułę otwierającą przed pierwszym numerowanym wersetem. Aby wskazać ten werset, sprawdź etykietę 78:1. Formułę omawia przewodnik po basmali.
W grupie, która czyta z różnych wydań, przyda się polecenie „dżuz 4, zacznij od 3:93”. Osoba korzystająca z indonezyjskiego standardowego mushafu zobaczy znak początku części przy 3:92 i przejdzie o jeden werset dalej. Jeśli grupa przyjmuje indonezyjski podział, w poleceniu może podać 3:92. Oba zapisy określają dokładny początek lektury, nawet jeśli granica opisana w książce wypada w innym miejscu. Tę samą metodę można zastosować do nagrania. Otwórz ścieżkę z nazwą części i sprawdź pierwszy werset przed rozpoczęciem wspólnego czytania.
Jak znajdowano podziały w rękopisach
Podział tekstu może być widoczny w oprawie osobnych tomów albo w znakach w obrębie jednej księgi. Metropolitan Museum of Art opisuje wczesne rękopisy w trzydziestu częściach oraz drobne rozety i inne znaki końca wersetu. W wielotomowym komplecie czytelnik może sięgnąć po tom zawierający wybraną część. W jednym tomie znaki w tekście lub na marginesie ułatwiają powrót do miejsca, w którym przerwano lekturę.
W XIX-wiecznym rękopisie z Patani, Or 15227 w Bibliotece Brytyjskiej, ornament na marginesie sygnalizuje początek dżuzu 28 na początku sury Al-Mudżadila. Biblioteka opisuje układ stosowany w rękopisach z tego regionu. Jeden dżuz zajmuje w nim dziesięć kart, czyli dwadzieścia stron, a każda strona zamyka się końcem wersetu. Liczba stron odnosi się do opisanego układu.
W jawajskim egzemplarzu Add. 12312 z około 1800 roku początek dżuzu 2 oznaczają półkoliste ornamenty na zewnętrznych brzegach rozkładówki. Trzy czerwone kręgi umieszczone pionowo w tekście wyznaczają dokładne miejsce. Ornamenty prowadzą do rozkładówki, a znaki w tekście do wiersza. Zapis 14v–15r w katalogu odnosi się do dwóch zwróconych ku sobie stron kolejnych kart. W notatce można podać miejsce w rękopisie obok odsyłacza do tekstu. Przewodnik po pochodzeniu i katalogach rękopisów pokazuje, jak sygnatura i inne informacje pozwalają rozpoznać konkretny egzemplarz.
Jakiego odsyłacza użyć do czytania lub udostępnienia tekstu
Jeśli chcesz wskazać konkretny fragment, podaj surę i ajat. Jeśli wyznaczasz część do przeczytania, użyj dżuzu lub hizbu. Gdy czytasz z nagraniem, zanotuj numer pierwszego wersetu obok nazwy ścieżki. Nagranie całego dżuzu może zaczynać się wewnątrz sury. Nagranie całej sury zaczyna się na początku rozdziału. Tytuły osób wymienionych w opisach nagrań omawia artykuł o hafizie i karim.
Spróbuj dotrzeć do 2:142 na dwa sposoby. Najpierw otwórz Al-Bakarę z listy rozdziałów i przejdź do wersetu 142. Potem otwórz dżuz 2 z listy części i sprawdź pierwszy ponumerowany werset. W przykładowym wydaniu oba sposoby prowadzą do tego samego miejsca. Następnie otwórz 3:92 i 3:93. Wersety sąsiadują w tej samej surze na tej samej stronie, ale mają różne numery dżuzu. To pozwala dobrać rodzaj oznaczenia do tego, czego szukasz.
Źródła i wydania
- Encyklopedia islamu tureckiej fundacji religijnej wyjaśnia pojęcia sury i ajatu.
- Spis sur Quran.com podaje kolejność rozdziałów. Odsyłacze do rozdziałów, wersetów i dżuzów pozwalają powtórzyć przykłady.
- Podręcznik weryfikacji indonezyjskiej instytucji LPMQ dokumentuje granice i oznaczenia standardowego mushafu w częściach o dżuzie i hizbie oraz w tabeli 2.
- Przewodnik Quran Foundation po układzie stron wyjaśnia zależność numeru strony od wydania i wymienia ponumerowane jednostki.
- Opracowanie Biblioteki Brytyjskiej o oznaczeniach dżuzów w Azji Południowo-Wschodniej identyfikuje egzemplarze z Patani i Jawy oraz położenie ich znaków.
- Przegląd wczesnych rękopisów Koranu w Metropolitan Museum of Art pokazuje egzemplarze podzielone na części i znaki końca wersetu.
