กระจกสำริดอิสลามยุคกลางหล่อและขัดเงาอย่างไร

กระจกสำริดอิสลามยุคกลางหล่อและขัดเงาอย่างไร

Muslim Post Editorial Desk@muslimpost

เปรียบเทียบกระจกสำริดอิสลามยุคกลางเพื่อแยกด้านขัดเงา ลายนูนหล่อ ปุ่มกลางเจาะรู และจารึกที่สลักเพิ่มภายหลัง

กระจกสำริดอิสลามยุคกลางบางชิ้นมีด้านหนึ่งขัดเงาเพื่อสะท้อนภาพ ส่วนด้านหลังประดับลายนูน ตัวอย่างที่หลงเหลืออยู่จำนวนมากเป็นแผ่นกลม มีขอบยกสูงล้อมด้านหลังและปุ่มนูนใกล้จุดกึ่งกลาง ภาพในทะเบียนมักถ่ายด้านหลังเพราะเห็นลายชัด หากต้องการเข้าใจว่ากระจกทำขึ้นและใช้กันอย่างไร ให้ดูอีกด้านด้วยและอ่านช่องวัสดุกับเทคนิค

เริ่มจากหาด้านสะท้อนภาพและส่วนที่ยื่นขึ้นจากด้านหลัง สังเกตตำแหน่งรู รอย และตัวอักษร แล้วหาวัตถุอีกชิ้นมาเทียบ ด้านขัดเงา ปุ่มที่หล่อ และจารึกที่สลักบนโลหะที่เตรียมผิวไว้แล้ว อาจเป็นหลักฐานคนละขั้นตอนในประวัติของกระจกชิ้นเดียวกัน

วิธีแยกด้านที่ใช้สะท้อนภาพ

ตัวโลหะที่ขัดเงาเป็นส่วนที่สะท้อนภาพ ด้านนี้มักเรียบกว่าด้านหลัง ซึ่งอาจมีขอบ ลายประดับ หรือส่วนสำหรับยึดต่อ เมื่อผ่านเวลาและเกิดการสึกหรอ ทั้งสองด้านอาจดูหม่นในภาพถ่าย ให้ดูความต่างของผิวควบคู่กับคำอธิบายของพิพิธภัณฑ์ ภาพด้านหลังอาจเห็นลายชัด แต่ให้ข้อมูลน้อยว่าด้านสะท้อนภาพเคยเงาเพียงใด

กระจกลายปลา 2015.796.52 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7.6 เซนติเมตร มีอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 และระบุแหล่งที่มาว่าเอเชียกลางหรืออิหร่าน ด้านหลังมีวงลายดอกไม้หกกลีบล้อมปุ่ม ปลาปรากฏบนพื้นลายที่พิพิธภัณฑ์เปรียบกับกระแสน้ำ พิพิธภัณฑ์อธิบายว่าด้านเรียบที่ไม่มีลายน่าจะขัดให้สะท้อนภาพ ช่องวัสดุระบุโลหะผสมสำริดที่มีตะกั่ว ลายดอกช่วยแยกด้านหลัง ส่วนบันทึกเรื่องการขัดเงาอธิบายหน้าที่ของอีกด้าน พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน กระจกลายปลา 2015.796.52

เมื่อเปรียบเทียบภาพ ให้เขียนเลขทะเบียนกำกับแต่ละมุม ภาพด้านข้างอาจเผยขอบเตี้ยหรือปุ่มชัดกว่าภาพที่ถ่ายตรงเข้าหาแผ่นกระจก เมื่อตรวจด้านสะท้อนภาพ ให้ดูว่าภาพแสดงทั้งผิวหรือเพียงขอบ ภาพของแผ่นเดียวกันอาจช่วยยืนยันคนละรายละเอียด

ด้านหลังที่หล่อบอกรายละเอียดอะไรได้บ้าง

ลายนูนจากการหล่อมีรูปทรงตามแม่พิมพ์ที่ให้รูปร่างแก่โลหะ สำหรับกระจกทรงกลม ให้ดูว่าขอบล้อมลายอย่างไรและลายเปลี่ยนจากตรงกลางไปถึงริมอย่างไร กระจกอิหร่าน 42.136 ของเมโทรโพลิแทนอยู่ในศตวรรษที่ 12 มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 19.4 เซนติเมตรและความลึกตามทะเบียน 2.5 เซนติเมตร มีปุ่มเด่น ข้อความอวยพรภาษาอาหรับ สัตว์กำลังวิ่ง และลายพรรณไม้ขด ทะเบียนระบุการหล่อและการสลักด้วยเครื่องมือ อธิบายการหล่อในแม่พิมพ์ทราย และเชื่อมรูปปุ่มกับตัวอย่างจากจีน พิพิธภัณฑ์จัดลายไว้ในขนบศิลปะของอิหร่านสมัยเซลจุค พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน กระจก 42.136

กระจกลายใบไม้สี่ใบ 1995.403 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์มีอายุในศตวรรษที่ 12 หรือ 13 และสันนิษฐานว่ามาจากอานาโตเลียตะวันออกหรือเมโสโปเตเมียตอนเหนือ ใบปลายแหลมสี่ใบแผ่ออกจากปุ่ม ในภาพยังเห็นแถบกว้างที่มีเส้นละเอียดและขอบยกสูง ทะเบียนระบุเส้นผ่านศูนย์กลาง 7.7 เซนติเมตร ขนาดโดยรวม 0.9 เซนติเมตร และขนาดขอบ 0.3 เซนติเมตร ให้คงชื่อขนาดสองรายการหลังไว้เมื่อเปรียบเทียบรูปด้านข้าง พิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์ กระจกลายใบไม้สี่ใบ 1995.403

อธิบายการจัดวางก่อนตีความลวดลาย ใน 42.136 สัตว์ที่วิ่งและลายพรรณไม้อยู่ต่างส่วนกัน ส่วนกระจกคลีฟแลนด์แสดงวิธีจัดใบแหลมรอบปุ่มตรงกลางด้านหลัง บทความเรื่อง มนุษย์และสัตว์ในศิลปะอิสลาม กับ ลายพรรณไม้ขดและอาราเบสก์ มีตัวอย่างที่ช่วยเทียบลักษณะคล้ายกันบนวัสดุอื่น

การวิเคราะห์บอกอะไรเกี่ยวกับสำริดดีบุกสูง

สำริดเป็นโลหะผสมที่มีทองแดงเป็นหลัก เมื่อมีข้อมูลเพียงพอ พิพิธภัณฑ์อาจระบุส่วนประกอบได้ชัดขึ้น กระจกเซลจุค 1963,0718.1 ของพิพิธภัณฑ์บริติชทำในอิหร่านสมัยศตวรรษที่ 12 เส้นผ่านศูนย์กลาง 19 เซนติเมตร และสูงตามระเบียนประมาณ 1 เซนติเมตร พิพิธภัณฑ์ระบุว่าการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ของซูซาน ลา นีซ พบว่าเป็นสำริดดีบุกสูง ตัวกระจกหล่อเป็นชิ้นเดียว มีขอบยก ปุ่มกลางเจาะรู และสฟิงซ์มีปีกสี่ตัวในลายนูน ผลการวิเคราะห์นี้เป็นของกระจกชิ้นดังกล่าว พิพิธภัณฑ์บริติช กระจก 1963,0718.1

ในงานศึกษาวัตถุโลหะจากนิชาปูร์ เจมส์ ดับเบิลยู. อัลลัน อธิบายโครงสร้างอีกแบบของกระจกที่ขุดพบในซีราฟ กระจกนี้ประกอบด้วยแผ่นโลหะสองแผ่น แผ่นหนึ่งเป็นสำริดดีบุกสูง อีกแผ่นเป็นทองเหลืองที่มีสังกะสีต่ำ อัลลันกล่าวถึงตัวอย่างนี้ว่าเป็นกระจกที่มีด้านสะท้อนภาพกับด้านผิวด้าน ข้อมูลเรื่องสองแผ่นช่วยตอบเรื่องโครงสร้างที่ดูยากจากภาพเพียงด้านเดียว เจมส์ ดับเบิลยู. อัลลัน งานศึกษาวัตถุโลหะนิชาปูร์

พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ลงรายการกระจก OA 7871/72 ที่มีสฟิงซ์สองตัวหันหลังชนกันว่าเป็นสำริดหล่อที่มีดีบุกสูง เส้นผ่านศูนย์กลางมากที่สุด 11.3 เซนติเมตร ความหนา 0.3 เซนติเมตร และความสูงขอบ 0.68 เซนติเมตร มีอายุในศตวรรษที่ 12 หรือ 13 และอาจมาจากอิหร่านหรือตุรกี ให้รักษาชื่อขนาดและถ้อยคำแสดงความไม่แน่นอนของทั้งสองแหล่งไว้ ช่องวัสดุของลูฟวร์ ผลการวิเคราะห์ของพิพิธภัณฑ์บริติช และข้อมูลสำริดผสมตะกั่วของกระจกลายปลาเป็นข้อมูลคนละชิ้น พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ กระจก OA 7871/72

แยกจารึกที่เพิ่มภายหลังออกจากลายหล่ออย่างไร

จารึกบน 1963,0718.1 เพิ่มเข้ามาที่ด้านหลัง พิพิธภัณฑ์บริติชระบุว่ารอยเครื่องมือบนตัวอักษรที่สึกบ่งชี้ว่าจารึกถูกสลักหลังจากขัดผิวแล้ว การสลักแบบนี้ใช้เครื่องมือทำงานบนผิวโลหะ สำหรับชิ้นนี้ รอยแสดงว่าหล่อตัวกระจกก่อน แล้วจึงสลักอักษรลงบนผิวที่เตรียมไว้ ระเบียนบอกลำดับขั้นตอน ส่วนวันที่เพิ่มจารึกไม่มีระบุไว้

จดตำแหน่งของตัวอักษรและคำอธิบายเนื้อหาจากพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์บริติชเรียกข้อความภาษาอาหรับที่เพิ่มภายหลังว่าคาถา ส่วนลูฟวร์ระบุคำอวยพรภาษาอาหรับที่เขียนด้วยอักษรคูฟิกในแถบวงกลมริมขอบของ OA 7871/72 ทะเบียนทั้งสองระบุข้อความต่างกัน ข้อมูลตำแหน่งและรูปแบบตัวอักษรของลูฟวร์ตอบคำถามคนละอย่างกับรอยเครื่องมือในกระจกพิพิธภัณฑ์บริติช คู่มือรูปแบบอักษรวิจิตรอาหรับ ยกตัวอย่างการแยกรูปแบบตัวอักษร ภาษา และความหมาย

ปุ่ม ห่วง และด้ามอยู่ตรงไหน

ปุ่มคือส่วนที่นูนขึ้นจากผิวและอาจอยู่ตรงกลางด้านหลัง หากเจาะทะลุก็อาจเป็นจุดสำหรับยึดต่อ ให้ดูจากด้านข้างว่ารูทะลุหรือไม่ พิพิธภัณฑ์บริติชระบุชัดว่าปุ่มกลางของ 1963,0718.1 เจาะรู ส่วนเมโทรโพลิแทนบอกว่าปุ่มของ 42.136 สามารถใช้แขวนได้ บันทึกอาจระบุจุดยึดได้แม้ไม่มีข้อมูลว่าเชือกยังอยู่หรือผู้ใช้คนหนึ่งจับกระจกอย่างไร

กระจก M.2002.1.598 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเทศมณฑลลอสแอนเจลิสเป็นงานจากซีเรียตอนเหนือในศตวรรษที่ 12 หรือ 13 มีห่วงตรงริม ทะเบียนระบุสำริดหล่อ สูง 10.47 เซนติเมตรและเส้นผ่านศูนย์กลาง 7.93 เซนติเมตร สองขนาดนี้ช่วยแยกขนาดของทั้งชิ้นจากเส้นผ่านศูนย์กลางของส่วนกลม LACMA กระจก M.2002.1.598

กระจก 2/1792 ของพิพิธภัณฑ์พระราชวังทอปกาปึเป็นตัวอย่างเทียบวัสดุและวิธีจับ ทะเบียนระบุเมืองคอนยาในสมัยเซลจุคแห่งอานาโตเลีย ศตวรรษที่ 13 วัสดุเป็นเหล็กกล้าหล่อ มีลายนูนต่ำและฝังทอง ความยาวรวม 41.5 เซนติเมตร และเส้นผ่านศูนย์กลางแผ่นกระจก 21 เซนติเมตร ด้ามยาวเปลี่ยนเส้นรอบรูปของชิ้นงานมากกว่าปุ่มด้านหลัง พิพิธภัณฑ์พระราชวังทอปกาปึ กระจก 2/1792 ผ่าน Museum With No Frontiers

หากเห็นรูบนเครื่องโลหะ ให้ดูว่ารูอยู่ที่ส่วนใด บทความเรื่อง ภาชนะใส่เครื่องหอมแบบเปิดและแบบฝาเจาะรู แสดงกลุ่มรูบนฝา ส่วนกระจกของพิพิธภัณฑ์บริติชมีรูทะลุผ่านปุ่มกลาง ระบุว่าชิ้นส่วนใดมีรู แล้วใช้ระเบียนของวัตถุชิ้นนั้นเพื่ออธิบายหน้าที่

ภาพประดับบอกอะไรเกี่ยวกับการใช้ที่เป็นไปได้

ด้านสะท้อนภาพบอกหน้าที่อย่างหนึ่งในชีวิตประจำวัน ภาพประดับและจารึกช่วยให้เข้าใจความหมายที่ผู้คนอาจให้กับกระจกบางชิ้น กระจก 1978.348.2 ของเมโทรโพลิแทนอยู่ในศตวรรษที่ 12 หรือ 13 สันนิษฐานว่ามาจากอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือหรือตุรกี เป็นสำริดหล่อและสลักลาย เส้นผ่านศูนย์กลาง 22 เซนติเมตร พิพิธภัณฑ์ตีความภาพด้านหลังว่าเป็นโซโลมอนและสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเขา ภัณฑารักษ์กล่าวถึงความเป็นไปได้ที่ใช้ในการทำนาย และยอมรับว่ายังไม่แน่ชัดว่ากระจกเหล่านี้ใช้อย่างไร พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน กระจก 1978.348.2

คำบรรยายภาพสามารถระบุการตีความและที่มาในประโยคเดียว การระบุตัวละครเป็นผลจากการอ่านลายของพิพิธภัณฑ์ ส่วนการใช้ที่เสนออาศัยการพิจารณาวัตถุและหลักฐานที่เกี่ยวข้อง หากจะระบุเจ้าของหรือเหตุการณ์การใช้งาน ต้องมีหลักฐานเพิ่ม วิธีเขียนนี้อธิบายความสำคัญของลายพร้อมกับเก็บข้อมูลด้านขัดเงาและขอบเขตของระเบียน

วิธีเขียนคำบรรยายวัตถุที่ตรวจสอบได้

เริ่มด้วยเลขทะเบียน อายุ และแหล่งที่ระบุ บอกว่าภาพถ่ายแสดงด้านไหน จดขอบ ลายนูน และปุ่ม ห่วง หรือด้าม วางข้อมูลวัสดุกับเทคนิคใกล้ส่วนที่เกี่ยวข้อง หากพิพิธภัณฑ์ระบุว่าตัวอักษรเพิ่มภายหลัง ให้เขียนไว้กับคำอธิบายจารึก ส่วนการหล่อให้อยู่กับคำอธิบายตัวกระจก ใช้ชื่อขนาดจากระเบียนและคงถ้อยคำที่แสดงว่าแหล่งที่มายังไม่แน่นอน

หากมีบันทึกแหล่งขุดพบ ให้ใส่ในคำบรรยายด้วย ลำดับที่ 76 ในทะเบียนของอัลลันคือ 40.170.265 ของเมโทรโพลิแทน เป็นแผ่นสำริดหล่อเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร มีลายดอกหกกลีบและปุ่มเจาะรู ลำดับที่ 77 เป็นกระจกสำริดหล่อเช่นกัน เส้นผ่านศูนย์กลาง 10.7 เซนติเมตร มีลายกระต่ายป่าสี่ตัวกำลังวิ่งและวงนอกที่ผุกร่อน พบในหลุมที่บาซาร์เตเป งานศึกษาระบุว่ายังไม่ทราบตำแหน่งพบที่แน่นอนของชิ้นที่ 76 ภายในนิชาปูร์ แหล่งที่บันทึกไว้เป็นข้อมูลเพิ่มเติมนอกเหนือจากความคล้ายของลายด้านหลัง

ระเบียนพิพิธภัณฑ์และงานศึกษาเพื่อเปรียบเทียบกระจกสำริด