วิธีสังเกตอักษรมักริบีบนใบต้นฉบับอัลกุรอาน

วิธีสังเกตอักษรมักริบีบนใบต้นฉบับอัลกุรอาน

Muslim Post Editorial Desk@muslimpost

สังเกตเส้นโค้งของตัวอักษร เครื่องหมายช่วยอ่านหลายสี และเครื่องหมายจบโองการสีทอง พร้อมเปรียบเทียบแผ่นหนัง กระดาษสีชมพู และขอบที่เติมภายหลัง

อักษรมักริบี (Maghribi) เป็นกลุ่มลายมืออาหรับสายตะวันตกที่ใช้ในแอฟริกาเหนือและอัลอันดะลุส เมื่อดูใบต้นฉบับอัลกุรอาน ให้เริ่มจากบรรทัดของข้อความหลัก อักษรบางตัวมีเส้นโค้งยาวลงไปใต้แนวบรรทัด เครื่องหมายสีขนาดเล็กและลายประดับสีทองอยู่ในตำแหน่งอื่น บันทึกของพิพิธภัณฑ์สำหรับใบที่กำลังดูช่วยระบุว่าแต่ละเครื่องหมายมีหน้าที่อะไร

ใบหนึ่งใบมีด้านหน้าและด้านหลัง แผ่นที่พับให้เกิดสองใบเรียกว่าไบโฟเลียม (bifolium) ใบที่แยกออกจากเล่มอาจยังมีตัวเขียน เส้นบรรทัด ขอบว่าง และเครื่องหมาย แต่การระบุตำแหน่งเดิมในเล่มอาจต้องใช้หลักฐานเพิ่มเติม ตัวอย่างต่อไปนี้อาศัยทะเบียนของคอลเล็กชันต่าง ๆ เพื่อดูตัวอักษรและการจัดหน้า ควรสังเกตวัสดุของใบ สีของลายมือ และส่วนที่เติมทีหลัง เช่น กรอบกระดาษหรือปกที่เข้าเล่มใหม่

หาแนวบรรทัดและเส้นที่โค้งลงด้านล่าง

เลือกหนึ่งบรรทัดของข้อความหลัก แล้วมองตามแนวที่ตัวอักษรวางอยู่ จากนั้นหาเส้นโค้งใต้แนวนั้น ใบหมายเลข 21.28 ของพิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทน เป็นแผ่นหนังสำหรับเขียนจากแอฟริกาเหนือ ลงอายุราว ค.ศ. 1300 ขนาด 16.5 × 15.2 เซนติเมตร พิพิธภัณฑ์เน้นตัวอักษรมักริบีรูปโค้งและส่วนที่ลากลงใต้บรรทัด ตัวเขียนหลักเป็นสีน้ำตาล มีจุดสีน้ำเงินและสีเขียวขนาดเล็กอยู่ใกล้กัน ลายปมทองสามพูหมายถึงจบหนึ่งโองการ

ภาพระยะใกล้แสดงทิศทางของเส้น ส่วนภาพเต็มหน้าแสดงตำแหน่งเส้นนั้นในบรรทัดและระยะห่างระหว่างบรรทัด ลองเทียบหลายตำแหน่งในหน้าเดียวกัน จดชื่ออักษรตามทะเบียนและลักษณะที่เห็นในภาพ บทความแนะนำรูปแบบการคัดอักษรอาหรับ มีตัวอย่างความต่างของรูปอักษรแบบอื่น สำหรับใบอักษรมักริบี หมายเลขทะเบียนเชื่อมบรรทัดที่เห็นกับการระบุของพิพิธภัณฑ์

แยกเครื่องหมายช่วยอ่านสีต่าง ๆ จากเครื่องหมายจบโองการ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเชียแห่งชาติของสมิธโซเนียนลงทะเบียน ใบ F1929.69 เป็นแผ่นหนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ซึ่งปัจจุบันแยกจากเล่ม มีอักษรมักริบีสีน้ำตาลเจ็ดบรรทัดในคอลัมน์เดียว เครื่องหมายสระมีสีเขียวและเหลือง เครื่องหมายกำกับอักษรมีสีน้ำตาล เครื่องหมายสีน้ำเงินบอกการอ่านพยัญชนะซ้ำและการไม่มีสระ ลายปมทองระบุจุดจบโองการ จึงเห็นว่าเครื่องหมายบนใบเดียวกันมีหลายหน้าที่

ดูเส้นตัวอักษรขนาดใหญ่ก่อน แล้วสังเกตว่าเครื่องหมายเล็กอยู่เหนือ ใต้ หรือแทรกอยู่ระหว่างเส้น มองหารูปสีทองที่แยกออกมาแล้วเทียบพื้นที่ว่างรอบรูปนั้น เมื่อจะเรียกชื่อเครื่องหมาย ให้ตรวจทะเบียนของพิพิธภัณฑ์ ทะเบียนของเมตเรียกจุดสีน้ำเงินและเขียวบนใบของตนว่าจุดกำกับอักษร ส่วนสมิธโซเนียนระบุหน้าที่ของสีบนใบของตนละเอียดกว่า รายการสีแต่ละชุดใช้กับใบที่ระบุ

งานศึกษาจุดสีและแหล่งที่มาระดับภูมิภาคของอาแล็ง ฌอร์ฌ เทียบต้นฉบับยุคแรกกับคำอธิบายเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับเครื่องหมายสระ งานนี้พิจารณาการใช้เครื่องหมายในหลักฐานหลายชิ้น เมื่อตรวจใบเดียว ให้บอกตำแหน่ง รูปทรง และหน้าที่ตามทะเบียนก่อน บทความเรื่องหมึกในต้นฉบับอิสลาม อธิบายวิธีบันทึกสีที่มองเห็นแยกจากชนิดวัสดุที่มีการระบุ

ทะเบียนสมิธโซเนียนให้ขนาดใบ F1929.69 ที่ 16.5 × 15.5 เซนติเมตร และระบุแหล่งที่มาว่าอาจเป็นสเปนตอนใต้หรือแอฟริกาเหนือ ใบของเมตมีขนาดใกล้เคียงกัน ตัวเลขเหล่านี้ช่วยให้เทียบขนาดของใบจริงจากภาพที่อาจแสดงต่างมาตราส่วน หากต้องระบุที่มาของใบ F1929.69 ในคำบรรยาย ให้เก็บความเป็นไปได้ทั้งสองตามทะเบียน

เปรียบเทียบแผ่นหนังกับกระดาษย้อมสี

ใบ 21.28 ของเมตและ F1929.69 ของสมิธโซเนียนเป็นแผ่นหนัง ใบ AKM258 ของพิพิธภัณฑ์อากา ข่าน ใช้กระดาษย้อมสีชมพูอมพีช ทะเบียนระบุเมืองบาเลนเซีย ประเทศสเปน ราว ค.ศ. 1200 และขนาด 32.6 × 25.6 เซนติเมตร ภัณฑารักษ์กล่าวถึงเส้นโค้งกว้างของอักษรมักริบีและเสนอว่ากระดาษอาจผลิตที่ฆาตีบา (Játiva) ข้อเสนอนี้กล่าวถึงกระดาษ ทะเบียนมีช่องแยกสำหรับสถานที่ผลิตใบต้นฉบับ

ใบพับคู่ 2017.232 จากอัลกุรอานสีชมพูของเมต เป็นอีกตัวอย่างที่ใช้กระดาษ ทะเบียนระบุสเปนและอายุประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่ละใบมีห้าบรรทัดเป็นอักษรมักริบีขนาดใหญ่ ทะเบียนกล่าวถึงเครื่องหมายช่วยอ่านสีทองขลิบด้วยสีน้ำตาล น้ำเงิน และเขียว รวมถึงตัวเลขที่เขียนด้วยตัวอักษรสีน้ำเงินในวงกลมทอง ใบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สีชมพูเป็นสีของกระดาษ ทอง เงิน หมึก และสีน้ำทึบเป็นวัสดุที่บันทึกไว้บนกระดาษ

เปรียบเทียบขนาดของสิ่งชนิดเดียวกัน ความกว้างของใบเดี่ยวกับใบพับคู่ที่กางออกครอบคลุมคนละพื้นที่ ตรวจด้วยว่าภาพรวมฐานจัดแสดงหรือกรอบสมัยใหม่หรือไม่ การใช้คำว่าใบหรือใบพับคู่ตามทะเบียนช่วยให้รู้ว่าตัวเลขเป็นขนาดของส่วนใด บทความเรื่องโครงสร้างทางกายภาพของมุศฮัฟ อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างใบกับเล่ม

เมตให้ขนาดของ 2017.232 ที่สูง 31.8 และกว้าง 50.2 เซนติเมตร ใบ AKM258 มีความสูงใกล้เคียงกัน ส่วนความกว้างของมันเป็นขนาดใบเดียว เมื่อเทียบภาพให้ตรวจว่าทะเบียนกำลังวัดวัตถุชนิดใด จากนั้นนับบรรทัดต่อใบเพื่อเปรียบเทียบการจัดข้อความ

ระบุขอบหน้าและส่วนที่เติมภายหลัง

ใบ QUR 520 ของคอลเล็กชันคาลิลี ลงทะเบียนว่าเป็นงานจากแอฟริกาเหนือ ราว ค.ศ. 1250–1350 ขนาด 29 × 22.6 เซนติเมตร ทะเบียนระบุหมึก ทอง และสีน้ำทึบบนแผ่นหนังชนิดละเอียดที่เรียกว่า vellum ขอบกระดาษสีชมพูและกระดาษน้ำเงินเข้มที่โรยด้วยทองเป็นส่วนเพิ่มเติมจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตัวอักษรสีทองขลิบสีดำ ทะเบียนแยกเครื่องหมายจบโองการออกจากลายวงกลมที่ขอบหน้าซึ่งระบุกลุ่มห้าและสิบโองการ

หาจุดที่ผิวเดิมสิ้นสุดและกรอบหรือกระดาษที่ต่อเข้าไปเริ่มขึ้น ในภาพอาจดูเหมือนเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าชิ้นเดียว แต่ทะเบียนให้ข้อมูลวัสดุและเวลาแยกกัน คอลเล็กชันเสนอว่าต้นฉบับอาจเป็นงานสั่งทำของราชสำนักในโมร็อกโก หรืออาจเป็นงานสั่งทำในกรานาดาสมัยนัศริด ความต่างของลายมือบนใบที่เหลืออยู่อาจบ่งชี้ว่ามีอาลักษณ์หลายคน ให้คงสถานะของข้อเสนอและหลักฐานตามที่สถาบันระบุ บทความเรื่องบันทึกท้ายเล่มและบันทึกเจ้าของต้นฉบับ แสดงว่าใบเดียวอาจเก็บข้อมูลจากหลายช่วงของประวัติเล่มได้

ดูหน้าที่ของอักษรหลายแบบในเล่มเดียว

ต้นฉบับ W.556 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะวอลเตอร์ส เป็นเล่มแผ่นหนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 บันทึกท้ายเล่มระบุว่าเป็นเล่มที่เก้า ทะเบียนให้ความสูง 16 และความกว้าง 15 เซนติเมตร ตัวเขียนหลักเป็นอักษรมักริบีสีน้ำตาลเข้ม มีเครื่องหมายสระหลายสี หัวบทและข้อความในกรอบประดับใช้แบบอับบาซียะฮ์ยุคต้นหรืออักษรคูฟิก ส่วนตอนจบประดับลายที่มีบันทึกท้ายเล่มบนด้านหลังใบ 133 (133b) เป็นอักษรมัชริกี (mashriqi) ซึ่งทะเบียนเดียวกันเรียกว่า thuluth maghribi ด้วย

ทะเบียนระบุรูปสามกลีบที่จบโองการ และรูปอื่นสำหรับกลุ่มห้าและสิบโองการ ในเล่มเดียวกัน ผู้อ่านอาจเห็นบรรทัดข้อความ หัวบทประดับ และข้อความปิดเล่มอยู่ต่างใบกัน โดยอักษรและเครื่องหมายทำหน้าที่ต่างกัน ควรเก็บหมายเลขใบกำกับแต่ละลักษณะไว้ บันทึกท้ายเล่มระบุเลขเล่ม แต่ทะเบียนไม่ระบุวันที่เขียนเสร็จหรือชื่ออาลักษณ์ ปกหนังแพะสีแดงเข้มน่าจะมาจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 และได้รับการซ่อมภายหลัง

ใช้ลำดับภาพดิจิทัลเมื่อมีให้ดู ภาพประดับเปิดเล่มและหน้าข้อความหลักอาจดูไม่เกี่ยวกันหากเห็นเพียงภาพตัดบางส่วน หมายเลขใบช่วยเรียงลำดับ ทะเบียนบอกว่าการตัดขอบทำให้ลายประดับที่ริมหน้าเปิดข้อความขาดไปบางส่วน ขอบปัจจุบันจึงเก็บร่องรอยการจัดหน้าเดิมและการปรับเปลี่ยนภายหลังไว้ด้วย

เปรียบเทียบตัวอย่างยุคต้นกับต้นฉบับยุคหลัง

ใบ AKM482 ของพิพิธภัณฑ์อากา ข่าน ระบุเป็นอักษรคูฟิกในคริสต์ศตวรรษที่ 10 พิพิธภัณฑ์ชี้ให้ดูเส้นโค้งลงใต้แนวที่ภายหลังเป็นลักษณะเด่นของอักษรมักริบี แผ่นหนังมีสามบรรทัดในแต่ละด้าน เครื่องหมายสีแดงและสีเขียวมีคำอธิบายเฉพาะในทะเบียน ใบนี้ช่วยให้เปรียบเทียบรูปที่ปรากฏในมักริบียุคหลังได้ โดยชื่ออักษรของใบนี้ในทะเบียนยังคงเป็นคูฟิก

พิพิธภัณฑ์วอลเตอร์สลงอายุ ต้นฉบับ W.568 ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระบุอักษรมักริบีขนาดใหญ่บนกระดาษอิตาลี และเครื่องหมายสระสีแดง เขียว และเหลือง ปกหนังแพะที่กดลายโดยไม่ปิดทองน่าจะมาจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทะเบียนนี้ให้ตัวอย่างกระดาษและชุดสีในสมัยหลัง ชื่ออักษรครอบคลุมระยะเวลายาวนานกว่าวัสดุและปกของเล่มนี้

เขียนคำบรรยายภาพโดยเชื่อมสิ่งที่เห็นกับหลักฐาน

เริ่มจากชื่อคอลเล็กชัน หมายเลขวัตถุ อายุและสถานที่ตามทะเบียน ระบุว่าในภาพเป็นใบหรือด้านใด จดวัสดุ ขนาด อักษรหลัก และเครื่องหมายที่มีชื่อกำกับ หากมองเห็นขอบ ให้ตรวจว่าทะเบียนถือว่าเป็นส่วนเดิมหรือส่วนที่เติมทีหลัง ภาพขยายตัวอักษรอาจต้องใช้คู่กับภาพที่แสดงตำแหน่งในบรรทัด เมื่อเทียบสองใบ ให้หมายเลขอยู่กับข้อมูลวัสดุและอายุของใบเดียวกัน

ใช้คำอธิบายตามทะเบียนของวัตถุนั้น ใบ 21.28 ของเมตมีลายปมทองตรงจบโองการ ใบเจ็ดบรรทัดของสมิธโซเนียนมีรายการสีและหน้าที่เฉพาะ ในเล่ม W.556 ของวอลเตอร์ส ลักษณะต่าง ๆ อยู่หลายใบเรียงกัน สำหรับอัลกุรอานสีชมพู ให้มองหาห้าบรรทัดต่อใบและพื้นกระดาษ เชื่อมข้อความแต่ละข้อกับภาพหรือช่องข้อมูลที่รองรับ

ทะเบียนพิพิธภัณฑ์และงานศึกษา