บิดรีคืออะไร? โลหะผสมสังกะสี ผิวดำ และงานฝังโลหะ

บิดรีคืออะไร? โลหะผสมสังกะสี ผิวดำ และงานฝังโลหะ

Muslim Post Editorial Desk@muslimpost

ดูวิธีแยกผิวโลหะผสมสังกะสีสีดำจากลายฝังบิดรี เทียบถาดจากบีดาร์ กล่องใส่ปาน ฐานลายดอกไอริส และเหยือกสมัยศตวรรษที่ 19

บิดรี เป็นงานโลหะฝังลายของอินเดียที่ใช้โลหะผสมซึ่งมีสังกะสีเป็นสัดส่วนสูงและทำให้คล้ำเป็นพื้นหลังของลายโลหะสีสว่าง ความตัดกันเกิดจากทั้งเนื้อโลหะและการจัดการพื้นผิว เส้นเล็กอาจทำจากลวดฝัง ลายใบไม้กว้างอาจตัดจากแผ่นโลหะ ส่วนสีดำด้านรอบลายคือชั้นผิวที่เรียกว่าพาทินา ทะเบียนพิพิธภัณฑ์และงานวิจัยด้านการอนุรักษ์ช่วยแยกองค์ประกอบเหล่านี้ เวลาเริ่มดูภาพให้หาขอบที่ลายสีสว่างพบกับพื้นดำเพื่อมองเห็นทั้งลายและวัสดุที่รองรับ

ชื่อบิดรีมาจากเมืองบีดาร์ในแถบเดกกัน พิพิธภัณฑ์อาจใช้คำนี้กับสิ่งของที่ทำในบีดาร์ สิ่งของที่สันนิษฐานว่ามาจากบีดาร์ หรือชิ้นงานที่เสนอแหล่งผลิตอื่นโดยสิ้นเชิง ชื่อนี้เป็นจุดเริ่มต้นในการพิจารณาชิ้นงาน ถาด กล่อง ขวด และเหยือกอาจอยู่ในประเพณีช่างโลหะเดียวกัน แต่ต่างกันเรื่องสถานที่ พื้นผิว และวิธีประกอบ การจดชื่อเทคนิคแยกจากแหล่งผลิตช่วยรักษาระดับความแน่นอนของข้อมูลแต่ละช่อง

จะหาเนื้อโลหะ พาทินา และลายฝังได้ที่ไหน

เริ่มที่ตัวภาชนะ ช่างหล่อรูปทรงจากโลหะผสมที่มีสังกะสีสัดส่วนสูง การปรับสภาพผิวทำให้โลหะรอบลายมีสีคล้ำเป็นเอกลักษณ์ ส่วนลายโลหะสว่างอยู่บนผิวบางบริเวณ คำอธิบายวัตถุบิดรีสองชิ้นในคอลเลกชัน SOAS ระบุขั้นตอนหล่อและเตรียมผิว กรีดลาย ใส่ลวดหรือแผ่นโลหะ แล้วทำให้พื้นคล้ำเพื่อให้ลายยังเด่น คำอธิบายนี้ช่วยเชื่อมรูปทรงที่หล่อ ร่องสำหรับใส่ลาย และพื้นผิวสำเร็จเข้ากับแต่ละช่วงการทำงาน

ในภาพถ่าย ลองหาพื้นดำเรียบ เส้นขอบของลาย และพื้นที่กว้างของลายเดียวกัน จดว่าแต่ละส่วนสะท้อนแสงอย่างไร พื้นที่สว่างสองแห่งอาจมีสีต่างกัน แต่แสงโทนอุ่นทำให้โลหะสีขาวดูเหลืองได้ อ่านช่องวัสดุของพิพิธภัณฑ์เพื่อระบุชนิด หากระบุเพียงโลหะสีทองหรือเสนอวัสดุสองชนิด ให้เก็บความไม่แน่นอนนั้นไว้ บางครั้งตำแหน่งของเส้นระบุได้ชัด แม้ยังไม่ทราบส่วนประกอบของโลหะ

ลวด แผ่นฝัง และแผ่นวางทับสร้างส่วนต่าง ๆ ของลายอย่างไร

ลวดเส้นเล็กเดินตามแนวแคบได้ แผ่นโลหะที่ตัดแล้วใช้เติมกลีบหรือพื้นที่กว้างได้ อีกวิธีคือวางแผ่นทับตัวภาชนะเพื่อสร้างลายขนาดใหญ่ ทะเบียนถาด M.73.5.160 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเทศมณฑลลอสแอนเจลิส ระบุการใช้แผ่นฝัง แผ่นวางทับ และลวดร่วมกัน ทะเบียนระบุว่าถาดทำในบีดาร์ราว ค.ศ. 1650–1700 เส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 45 เซนติเมตรเล็กน้อย ลักษณะเป็นถาดตื้น คำศัพท์ในทะเบียนช่วยอธิบายลายที่เกิดจากหลายวิธีในวัตถุชิ้นเดียว

เมื่อเห็นขอบในภาพระยะใกล้ ให้ตามแนวที่ผิวเปลี่ยนระดับและดูเส้นรอบส่วนฝัง โลหะผสมโดยรอบ ร่องที่ตัด และลายประดับอยู่ในภาพเดียวกันได้ การสึกอาจทำให้ขอบไม่ชัด จึงควรดูวิธีทำในทะเบียน บทความว่าด้วยภาชนะใส่เครื่องหอม เปรียบเทียบตัวภาชนะโลหะ ฝา และการทำผิวตามบันทึกของแต่ละชิ้น บทความว่าด้วยงานประดับไม้คาตัม ติดตามชิ้นส่วนขนาดเล็กที่ทำไว้สำหรับพื้นไม้ เมื่อป้ายใช้คำกว้าง ๆ ว่างานฝัง ควรจดทั้งวัสดุรองรับและวิธีประกอบลาย

LACMA เรียกเทคนิคบนถาดว่า tarkashi และ tehnishan ในช่องวัสดุและกรรมวิธี บันทึกภัณฑารักษ์แยกระหว่างลวด แผ่นที่ฝังลงในโลหะ และแผ่นที่วางทับผิว ทะเบียนออนไลน์ให้ขนาดและรายละเอียดเทคนิค ส่วนภาพจากเดอะเม็ตแสดงตำแหน่งลายกับชิ้นส่วนอื่น ๆ ใช้หลักฐานที่มีสำหรับวัตถุแต่ละชิ้น เส้นที่ดูเหมือนสิ้นสุดตรงขอบภาพอาจต่อไปถึงด้านข้างหรือขอบถาด คำบรรยายภาพระบุสิ่งที่เห็นได้ก่อน ส่วนการอธิบายลายทั้งชิ้นอาศัยภาพมุมอื่นหรือข้อความของภัณฑารักษ์

กล่องจากบีดาร์และฐานลายดอกไอริสต่างกันอย่างไร

กล่องใส่ปาน (pan) หมายเลข 1996.3a, b ของเดอะเม็ต ระบุแหล่งที่มาว่าเป็นบีดาร์และอยู่ในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่องสูงประมาณ 9.9 เซนติเมตรและกว้าง 13.6 เซนติเมตร ช่องวัสดุระบุโลหะผสมสังกะสีที่หล่อและสลัก ฝังเงินกับทองเหลือง พิพิธภัณฑ์ให้ภาพหลายมุม ลองเปรียบเทียบตำแหน่งลายบนตัวกล่องกับบนฝา แล้วระบุว่าภาพที่ใช้แสดงส่วนใด ชื่อจากพิพิธภัณฑ์บอกชนิดของภาชนะ

ฐานลายดอกไอริสหมายเลข 1984.221 ของเดอะเม็ต ระบุว่าเป็นงานจากบีดาร์ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 สูง 17.5 เซนติเมตรและมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 16.5 เซนติเมตร ทะเบียนระบุงานฝังทองเหลืองบนโลหะผสมสังกะสีที่หล่อและสลัก ฐานเคยรองรับส่วนประกอบอื่นของกล้องสูบยาผ่านน้ำ ในภาพพิพิธภัณฑ์ วัตถุที่บรรยายคือตัวฐาน ให้ดูช่องวัสดุเทียบกับลายที่มองเห็นและใช้บันทึกภัณฑารักษ์อธิบายการประกอบเดิม กล่องและฐานมีรูปทรง วันที่ และรายการโลหะฝังต่างกัน ความกว้างของกล่องกับเส้นผ่านศูนย์กลางของฐานจึงต้องระบุแยกกัน

วัตถุสองชิ้นในคอลเลกชันเพื่อการสอนบอกอะไรเรื่องผิว

ขวด SOAS หมายเลข LDSAC 2021.1.9 มีลำตัวกลมและคอยาวแคบ ขวดจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชิ้นนี้ไม่มีส่วนปิดดั้งเดิม เจ้าหน้าที่คอลเลกชันอธิบายผิวขัดมันและลายเป็นแถบที่น่าจะใช้ลวดเงินและแผ่นเงินร่วมกัน เธอเปรียบเทียบกับงานที่เชื่อมโยงกับเมืองปูร์เนอาในรัฐพิหารและยังไม่ระบุแหล่งผลิตแน่ชัด จึงอ้างความคล้ายในทะเบียนได้โดยรักษาความไม่แน่นอนเรื่องโรงงานช่างไว้

วัตถุ SOAS อีกชิ้นหมายเลข LDSAC 2021.1.10 มีผิวดำที่ดูนุ่มกว่าและไม่สม่ำเสมอเท่าอีกใบ คำอธิบายปัจจุบันเสนอว่าน่าจะเป็นกระโถนใบเล็ก เดิมเคยขึ้นทะเบียนเป็นอ่างหิน ลายฝังกว้างสีทองอาจเป็นทองเหลืองหรือทอง ส่วนรายละเอียดเล็ก ๆ เป็นเงิน ให้เก็บคำเดิมไว้ในประวัติการเก็บรักษาและใช้คำที่มีข้อสงวนกับหน้าที่ตามคำอธิบายปัจจุบัน บทความว่าด้วยขวดของผู้แสวงบุญ แสดงว่ารูปทรงภาชนะและชิ้นส่วนติดตั้งช่วยระบุชนิดได้อย่างไร หากชิ้นส่วนหายไป ภาพถ่ายอย่างเดียวให้ข้อมูลเรื่องหน้าที่เดิมได้จำกัด

งานวิจัยอนุรักษ์แยกผิวดำออกจากเนื้อภาชนะอย่างไร

งานวิจัยในวารสารการอนุรักษ์ของ V&A ตรวจกล่องและแผ่นกลมบิดรีที่จัดหามาเพื่อการศึกษา การเรืองรังสีเอกซ์บ่งชี้ว่าสังกะสีเป็นโลหะหลักในทั้งสองชิ้น นักวิจัยประมาณว่าชั้นพาทินาในบริเวณที่ตรวจจากตัวอย่างเล็กใต้กล่องหนาราวสามไมโครเมตร การทำแผนที่พื้นผิวยังแสดงว่าพื้นสีดำมักอยู่ต่ำกว่าลายฝังสว่างเล็กน้อย ผลต่างที่วัดได้เป็นของตัวอย่างงานวิจัย ความหนาชั้นผิวกับความสูงต่างกันของสองส่วนเป็นข้อมูลคนละอย่าง จึงควรจดตำแหน่งตัวอย่างพร้อมผลที่เกี่ยวข้อง

การวิเคราะห์ผิวอีกชิ้นงานหนึ่งจากตัวอย่างของบริติชมิวเซียม ศึกษาองค์ประกอบทางเคมีที่พาทินาและชั้นถัดลงไป ผู้เขียนเสนอแบบจำลองที่มีเฟสกระจายตัวคล้ายซิงก์ออกไซด์เพื่ออธิบายผิวดำ ควรผูกข้อเสนอนี้กับงานศึกษาที่กล่าวถึง ผลการวิเคราะห์ผิวบางอาจให้ข้อมูลต่างจากคำอธิบายเนื้อโลหะที่หล่อ บทความว่าด้วยความวาวโลหะของเครื่องเคลือบ แสดงอีกกรณีที่ชั้นผิวบางเปลี่ยนการสะท้อนแสง กรรมวิธีเครื่องเคลือบกับผิวของโลหะผสมสังกะสีมีหลักฐานวัสดุเฉพาะของตน

ชื่อบีดาร์บอกอะไรเกี่ยวกับเหยือกคริสต์ศตวรรษที่ 19

เหยือก 2023-25 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน มีอายุราว ค.ศ. 1850 และสูง 90 เซนติเมตร ช่องวัสดุระบุงานบิดรีที่มีเงิน ทองแดง และทองเหลือง แหล่งผลิตระบุประเทศอินเดีย อาจเป็นสุรัตหรือวโททรา พิพิธภัณฑ์ระบุว่าลายภาพคนและสถาปัตยกรรมมีส่วนที่ดัดแปลงจากยุโรป โดยมีพืชและสัตว์อินเดียในภูมิทัศน์ ลายเหล่านี้อยู่ในภาพบนวัตถุ ส่วนแหล่งผลิตเป็นข้อมูลในอีกช่องหนึ่ง การบรรยายควรระบุความเป็นไปได้ของทั้งสองเมืองตามทะเบียน

ทะเบียนระบุว่าเหยือกอยู่ในคอลเลกชันของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียช่วง ค.ศ. 1851–1854 และที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตระหว่าง ค.ศ. 1854–1946 พรินซ์ตันได้ชิ้นงานใน ค.ศ. 2023 รายการประวัติการครอบครองบอกเส้นทางของเหยือกหลังการผลิต ในบันทึกให้แยกอายุโดยประมาณ สถานที่ผลิตที่เป็นไปได้ และรายการผู้ครอบครองที่มีวันที่ การแยกเช่นนี้ทำให้ประวัติการครอบครองที่มีเอกสารชัดเจนไม่เพิ่มความแน่นอนให้การระบุโรงงานช่าง

อธิบายวัตถุจากภาพถ่ายพิพิธภัณฑ์อย่างไร

หาพื้นที่สีดำ เส้นบาง และรูปทรงกว้างของลาย ไล่ดูผ่านขอบหรือเปิดภาพอีกมุมถ้าทะเบียนมีให้ หาขอบปาก ฝา หูจับ หรือช่องเปิด แล้วระบุว่าส่วนใดปรากฏในภาพ เริ่มด้วยรูปทรงและผิว ตามด้วยชื่อวัสดุตามทะเบียน ใส่เลขวัตถุเพื่อให้ผู้อื่นดูรายละเอียดจุดเดียวกันได้ หากภาพสองภาพแสดงคนละด้าน การระบุด้านในคำบรรยายจะช่วยให้ติดตามตำแหน่งลายได้ง่ายขึ้น

ใช้วันที่และคำที่แสดงความไม่แน่นอนจากทะเบียน ถาด LACMA มีแผ่นฝัง แผ่นวางทับ และลวด ฐานลายไอริสของเดอะเม็ตระบุทองเหลือง ภาชนะ SOAS มีลายสีทองและเสนอวัสดุที่เป็นไปได้ เหยือกพรินซ์ตันมีแหล่งผลิตที่เป็นข้อเสนอและประวัติผู้ครอบครองที่บันทึกไว้ ชื่อบิดรีเชื่อมตัวอย่างเข้ากับงานโลหะประเภทหนึ่ง ส่วนหลักฐานของแต่ละชิ้นต้องอ่านจากทะเบียนเฉพาะของชิ้นนั้น

ทะเบียนคอลเลกชันและงานศึกษาทางเทคนิค