
วิธีอ่านป้ายหลุมศพอิสลามจากอักษร วันที่ และร่องรอยการนำกลับมาใช้
ทำความรู้จักอักษรคูฟิกและนัสค์ วันที่เสียชีวิต ความเสียหาย และร่องรอยการนำหินกลับมาใช้จากทะเบียนวัตถุของพิพิธภัณฑ์
เมื่อต้องการอ่าน ป้ายหลุมศพอิสลาม ในอดีต ลองเริ่มจากตัวหินและด้านที่เห็นอยู่ตรงหน้า ดูโครงร่าง พื้นผิวรอบตัวอักษร และทิศทางของบรรทัด จากนั้นเปิดทะเบียนวัตถุของพิพิธภัณฑ์เพื่อดูว่าหินทำจากอะไร ใช้อักษรรูปแบบใด และจารึกกล่าวถึงเหตุการณ์อะไร วันที่ในจารึกอาจบอกว่าบุคคลหนึ่งเสียชีวิตเมื่อใด ส่วนขอบ ด้านหลัง หรือรูปทรงของหินอาจบอกว่าหินก้อนเดียวกันเคยถูกนำไปใช้อย่างไรในช่วงเวลาอื่น
ศิลาจารึกแบบตั้งหรือสตีลเป็นอนุสรณ์หินที่มักตั้งขึ้นในแนวดิ่ง คำว่าป้ายหลุมศพในทะเบียนอาจหมายถึงแผ่นหิน ชิ้นส่วนของอนุสรณ์ขนาดใหญ่ หรือวัตถุเก่าที่ดัดแปลงให้เป็นเครื่องหมายของหลุมศพ แผ่นหินปูนขัดมันจากอัสวาน หินบะซอลต์จากทะเลแดง และตัวอย่างหินอ่อนหลายชิ้นแสดงให้เห็นว่าหลักฐานของแต่ละชิ้นต้องอ่านอย่างไร หินบางชิ้นมีจารึกเดียวที่ต่อเนื่องไปทั้งสองด้าน ส่วนหินบางชิ้นมีจารึกคนละช่วงการใช้งานอยู่คนละด้าน
เริ่มจากวัสดุและรูปทรง
พิพิธภัณฑ์บริติชระบุว่าวัตถุหมายเลข 1868,1102.432 เป็นป้ายหลุมศพหินปูนขัดมันที่ทำขึ้นในเมืองอัสวาน มีความยาว 51.5 เซนติเมตรและกว้าง 21.75 เซนติเมตร ภาพถ่ายช่วยให้เห็นโครงร่างและตำแหน่งของบรรทัด ส่วนชนิดของหินและผิวที่ขัดมันมาจากทะเบียนวัตถุ จดกำกับว่าข้อสังเกตแต่ละข้อมาจากไหน แสงอาจทำให้พื้นผิวเดียวกันดูสว่างหรือมืดต่างกัน จึงควรอ้างชื่อวัสดุจากทะเบียนเมื่อเขียนคำบรรยายภาพ พิพิธภัณฑ์บริติช ป้ายหลุมศพหินปูนจากอัสวาน 1868,1102.432
ลองเทียบแผ่นหินนี้กับป้ายหลุมศพหินบะซอลต์ 1928,0305.1 ในพิพิธภัณฑ์เดียวกัน สถานที่พบหรือได้มาที่บันทึกไว้คือดาห์ลักเคบีร์ในทะเลแดง หินสูง 65 เซนติเมตรและกว้าง 31 เซนติเมตร ภัณฑารักษ์อธิบายว่าหินบะซอลต์สีเข้มที่แต่งผิวอย่างหยาบเป็นลักษณะที่พบในป้ายหลุมศพจากดาห์ลัก และอธิบายว่าช่างสกัดพื้นรอบตัวอักษรอย่างไร ภาพถ่ายอาจทำให้เห็นเนื้อหินและขอบตัวอักษร ส่วนการระบุว่าเป็นหินบะซอลต์มาจากทะเบียน พิพิธภัณฑ์บริติช ป้ายหลุมศพหินบะซอลต์จากดาห์ลักเคบีร์ 1928,0305.1
ดูรูปแบบอักษรและวิธีที่ช่างสลักตัวอักษร
พิพิธภัณฑ์เรียกอักษรบนแผ่นหินอัสวานว่าคูฟิก และเรียกอักษรบนหินดาห์ลักว่านัสค์ ทั้งสองคำเป็นชื่อรูปแบบอักษร การบรรยายจารึกยังบอกได้ว่าช่างทำงานกับพื้นผิวอย่างไร บนหินบะซอลต์ ตัวอักษรนูนขึ้นเพราะช่างสกัดพื้นโดยรอบออก ลองดูเงาบาง ๆ ตามขอบตัวอักษรและเทียบกับภาพอีกมุมหากมี คู่มือรูปแบบอักษรวิจิตรอาหรับ มีรูปทรงตัวอักษรให้เปรียบเทียบ ส่วน คู่มือจารึกบนเหรียญอิสลามยุคแรก เป็นตัวอย่างจากพื้นผิวอีกรูปแบบหนึ่งที่ส่งผลต่อการจัดวางอักษร
ภัณฑารักษ์อธิบายว่าหินดาห์ลักมีองค์ประกอบรูปช่องเว้าและมีตะเกียงห้อยอยู่ด้านบน ทะเบียนแยกชื่อผู้เสียชีวิตออกจากชื่อช่างสลัก ชื่อช่างอ่านว่า อับดุลเราะห์มาน อิบน์ อะบี ฮารามี อัลมักกี ภัณฑารักษ์ตีความคำว่าอัลมักกีในชื่อของทั้งสองคนว่าแสดงความเกี่ยวข้องกับนครมักกะฮ์ ส่วนดาห์ลักเคบีร์อยู่ในช่องสถานที่พบหรือได้มา ความเกี่ยวข้องของบุคคลกับเมืองหนึ่งและสถานที่ที่บันทึกไว้สำหรับวัตถุเป็นข้อมูลคนละประเภท อภิธานศัพท์สถาปัตยกรรมมัสยิด อธิบายหน้าที่ของมิห์รอบในอาคาร ส่วนช่องเว้าและตะเกียงบนแผ่นหินนี้เป็นองค์ประกอบที่แกะสลักบนพื้นผิว
ระบุว่าจารึกให้วันที่ของเหตุการณ์ใด
พิพิธภัณฑ์บริติชอ่านวันที่เสียชีวิตบนแผ่นหินอัสวานเป็นวันที่ 14 ซุลฮิจญะฮ์ ฮิจเราะห์ศักราช 554 ทะเบียนระบุวันที่เทียบไว้เป็น 27 ธันวาคม ค.ศ. 1159 สำหรับหินดาห์ลัก พิพิธภัณฑ์ให้ปีเสียชีวิตเป็นฮิจเราะห์ศักราช 584 ตรงกับ ค.ศ. 1188 เมื่ออ้างวันที่ ให้บอกทั้งปฏิทินที่ใช้และเหตุการณ์ที่จารึกบันทึก อักษรย่อ AH ในทะเบียนภาษาอังกฤษแสดงปีตามปฏิทินฮิจเราะห์ การให้วันที่เดิมคู่กับวันที่เทียบที่พิพิธภัณฑ์ระบุ ช่วยให้ผู้อ่านตามรอยเหตุการณ์เดียวกันในทั้งสองปฏิทินได้
วัตถุ EA2006.21 ของพิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนแสดงให้เห็นว่าข้อมูลในจารึกเดียวกันมีระดับความแน่นอนต่างกัน พิพิธภัณฑ์อ่านวันที่เสียชีวิตเป็นวันที่ 4 เชาวาล ฮิจเราะห์ศักราช 431 และเทียบเป็นวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1040 ผู้เสียชีวิตเป็นผู้หญิงหรือมีความเป็นไปได้มากกว่าว่าเป็นเด็กหญิง ชื่อยังอ่านได้ไม่แน่ชัด พิพิธภัณฑ์เสนอว่าหินน่าจะทำขึ้นในบริเวณที่เป็นตูนิเซียในปัจจุบัน โดยพิจารณาจากรูปทรง หินอ่อน และตัวอักษร จารึกเดียวต่อเนื่องไปทั้งสองด้าน ทะเบียนจึงพิจารณาทั้งสองด้านร่วมกันเมื่อกล่าวถึงวันที่และตัวบุคคล คู่มือข้อความท้ายต้นฉบับและบันทึกความเป็นเจ้าของ มีอีกตัวอย่างของการเชื่อมวันที่เข้ากับเหตุการณ์ที่บันทึกไว้ พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน ป้ายหลุมศพหินอ่อนแกะสลัก EA2006.21
เปรียบเทียบทั้งสองด้านของแผ่นหินอียิปต์ที่นำกลับมาใช้
แผ่นหินอ่อน 1975,0415.1 ของพิพิธภัณฑ์บริติชเป็นหนึ่งในสี่ส่วนของอนุสรณ์แบบสุสานจำลอง ภัณฑารักษ์เสนอจากขอบที่ปาดเอียงและจารึกด้านนอกที่ไม่ครบว่าแผ่นนี้อาจเคยอยู่ด้านหัวของกรอบเตี้ยหรือสุสานจำลองแบบเปิด ด้านนอกมีอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 9 และมีอักษรคูฟิกประดับแบบนูน พิพิธภัณฑ์อธิบายว่าเมื่อรื้อโครงสร้างออกแล้ว ต่อมามีการสลักอักษรคูฟิกแบบเรียบง่ายลงบนด้านหลัง จารึกด้านหลังบันทึกการเสียชีวิตในเดือนญุมาดาอัษษานี ฮิจเราะห์ศักราช 356 คำอธิบายจารึกเทียบเป็น ค.ศ. 967 ส่วนช่องกำหนดอายุของจารึกด้านหลังให้ช่วง ค.ศ. 966–967 วันที่ด้านหลังเป็นหลักฐานของการใช้งานในช่วงหลัง พิพิธภัณฑ์บริติช แผ่นหินสุสานจำลองที่นำกลับมาใช้ 1975,0415.1
วัตถุ 2010.225 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนเป็นป้ายหลุมศพหินอ่อนสองด้านอีกชิ้นหนึ่งที่พิพิธภัณฑ์สันนิษฐานว่ามาจากอียิปต์ พิพิธภัณฑ์กำหนดอายุด้านหนึ่งเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 10 และระบุว่าเป็นอักษรคูฟิกเส้นหนา กว่าสองศตวรรษต่อมามีการกลับหัวแผ่นหิน แล้วสลักอีกด้านเพื่อใช้ทำเครื่องหมายหลุมศพอีกครั้ง ด้านที่สลักภายหลังให้ปีเสียชีวิตเป็นฮิจเราะห์ศักราช 646 หรือ ค.ศ. 1248–1249 จารึกอยู่ในกรอบรูปซุ้มโค้งบนเสา มีลายดอกกลมตามช่องข้างซุ้ม และตะเกียงห้อยจากยอดซุ้ม เมื่อกลับหัวแผ่นหิน ขอบที่อยู่ด้านบนก็เปลี่ยนไป ภาพทั้งสองด้านในทะเบียนช่วยให้เปรียบเทียบทิศทางและการสลักได้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน ป้ายหลุมศพสองด้าน 2010.225
ลองวางทะเบียนทั้งสองชิ้นเทียบกัน ขอบเอียงและจารึกเดิมที่ไม่ครบของแผ่นในพิพิธภัณฑ์บริติชช่วยระบุตำแหน่งที่อาจเคยอยู่ในอนุสรณ์ ส่วนทิศทางที่เปลี่ยนไปและองค์ประกอบชุดที่สองของแผ่นในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนแสดงให้เห็นการใช้ทำเครื่องหมายหลุมศพอีกครั้ง เวลาเขียนคำบรรยายภาพ ให้ระบุว่าภาพแสดงด้านไหนและลักษณะใดช่วยจัดลำดับการใช้งาน
สังเกตรูปเดิมของเสาที่นำกลับมาใช้
รูปทรงของหินอาจเก็บร่องรอยการนำกลับมาใช้ไว้ วัตถุ MXD 276 ของคอลเล็กชันคาลิลีเป็นป้ายหลุมศพหินอ่อนสีขาวสูง 112.5 เซนติเมตร จัดอยู่ในหมวดตูนิเซีย คอลเล็กชันตีความว่าป้ายหลุมศพทรงกระบอกนี้ดัดแปลงมาจากเสาขนาดเล็กสมัยโรมันตอนปลายหรือไบแซนไทน์ ทะเบียนระบุร่องลึกใกล้ยอดและส่วนปิดยอดทรงมน จารึกอักษรคูฟิกประดับลายพรรณพฤกษาบันทึกการเสียชีวิตในวันที่ 2 เศาะฟัร ฮิจเราะห์ศักราช 436 คอลเล็กชันเทียบเป็นวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1044 วันที่นี้กล่าวถึงการเสียชีวิต คำอธิบายแกนเสาช่วยให้เข้าใจว่าคอลเล็กชันระบุรูปทรงเดิมจากลักษณะใด คอลเล็กชันคาลิลี ป้ายหลุมศพหินอ่อนทรงกระบอก MXD 276
วัตถุผิวโค้งต้องดูต่างมุมจากแผ่นหินเรียบ เริ่มจากส่วนยอดมนแล้วมองตามทรงกระบอกลงมาถึงแกนเสา ในภาพเดียว ตัวอักษรอาจหายไปตรงที่ผิวโค้งออกจากแนวมอง ใช้ภาพอีกมุมหรือคำอธิบายในทะเบียนเพื่อแยกบรรทัดบนแกนเสาออกจากบรรทัดที่วนรอบยอด เมื่อใช้ภาพระยะใกล้ ควรบอกว่าส่วนไหนของทรงกระบอกปรากฏในภาพ
แยกความเสียหายออกจากข้อความที่ยังอ่านได้
ศิลาจารึกตั้งหินทราย E.38.1930 ของพิพิธภัณฑ์ฟิตซ์วิลเลียมแสดงให้เห็นว่าสภาพพื้นผิวมีผลต่อการอ่าน ทะเบียนระบุว่าจารึกอักษรคูฟิกหลงเหลือในสภาพไม่สมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์ระบุว่าผู้เสียชีวิตเป็นผู้หญิงและอ่านจารึกได้ว่าเสียชีวิตช่วงปลายเดือนเมษายนหรือในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1056 ทะเบียนบอกด้วยว่าผิวดำจากควัน และตีความว่าเป็นร่องรอยของการนำหินกลับมาใช้ สีดำเป็นสิ่งที่สังเกตได้บนผิว ส่วนการนำกลับมาใช้เป็นคำตีความของพิพิธภัณฑ์ โดยทะเบียนยังไม่ระบุว่านำไปใช้ในสภาพแวดล้อมแบบใด พิพิธภัณฑ์ฟิตซ์วิลเลียม ศิลาจารึกตั้งหินทราย E.38.1930
ทะเบียนให้ความยาว 54 เซนติเมตร ความกว้าง 39 เซนติเมตร และความลึก 6.5 เซนติเมตร ขนาดเหล่านี้อ้างเป็นตัวเลขได้ ส่วนวันที่เสียชีวิตควรคงช่วงเวลาตามทะเบียน บรรทัดที่เหมือนหายไปในภาพความละเอียดต่ำอาจถูกบดบังด้วยความเสียหาย แสง หรือมุมถ่าย หากทะเบียนอ่านได้บางส่วน ให้ระบุเฉพาะส่วนที่อ่านได้และคงความไม่แน่นอนของส่วนที่เหลือไว้
ใส่ด้านของหิน วันที่ และแหล่งที่มาในคำบรรยายภาพ
เริ่มจากชื่อพิพิธภัณฑ์และเลขทะเบียนวัตถุ ตามด้วยวัสดุ รูปทรง และด้านที่กำลังอธิบาย ถ้าเป็นภาพรายละเอียด ให้บอกว่าเห็นด้านหน้า ด้านหลัง ขอบ หรือส่วนของแกนเสาโค้ง ระบุว่าตัวเลขนั้นเป็นวันที่เสียชีวิต อายุของงานสลักเดิมตามที่พิพิธภัณฑ์กำหนด หรือวันที่ของเหตุการณ์อื่น หากทะเบียนให้ทั้งวันที่เดิมและวันที่เทียบ ให้ลงทั้งสองอย่าง เมื่อพิพิธภัณฑ์ระบุเพียงว่าน่าจะมาจากที่ใดหรืออ่านได้ไม่แน่ชัด ให้รักษาระดับความแน่นอนนั้นไว้
จากนั้นดูว่าผู้อ่านตามไปพบหลักฐานเดียวกันได้หรือไม่ สำหรับแผ่นในพิพิธภัณฑ์บริติช ให้กล่าวถึงงานสลักเก่าด้านนอกและจารึกใหม่ด้านหลัง สำหรับแผ่นในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน ให้กล่าวถึงการกลับหัวและซุ้มโค้งด้านที่สลักภายหลัง สำหรับศิลาจารึกตั้งของพิพิธภัณฑ์ฟิตซ์วิลเลียม ให้ระบุว่าพิพิธภัณฑ์อาศัยรอยควันเป็นหลักในการตีความเรื่องการนำหินกลับมาใช้ ภาพด้านหน้าเพียงภาพเดียวคู่กับวันที่เดียวอาจแสดงได้เพียงช่วงหนึ่งของประวัติหิน
ทะเบียนพิพิธภัณฑ์สำหรับเปรียบเทียบป้ายหลุมศพอิสลาม
- พิพิธภัณฑ์บริติช 1868,1102.432 ระบุหินปูนขัดมัน อักษรคูฟิก และวันที่เสียชีวิตที่อ่านจากหินอัสวาน
- พิพิธภัณฑ์บริติช 1928,0305.1 อธิบายหินบะซอลต์ อักษรนัสค์นูน และการอ่านชื่อผู้เสียชีวิตกับช่างสลักแยกกัน
- พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน EA2006.21 บันทึกจารึกเดียวบนสองด้านและข้อเสนอว่าอาจมีที่มาจากตูนิเซีย
- พิพิธภัณฑ์บริติช 1975,0415.1 อธิบายตำแหน่งที่เป็นไปได้ในสุสานจำลองและจารึกที่สลักด้านหลังภายหลัง
- พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน 2010.225 แสดงภาพทั้งสองด้านและบันทึกการนำแผ่นหินกลับมาใช้หลังกลับหัว
- คอลเล็กชันคาลิลี MXD 276 อธิบายเสาที่ดัดแปลง อักษรคูฟิกประดับ และวันที่เสียชีวิต
- พิพิธภัณฑ์ฟิตซ์วิลเลียม E.38.1930 อธิบายรอยควันและส่วนที่ยังอ่านได้บนหินทราย





