Jak rozpoznać pismo maghrebskie na karcie Koranu?

Jak rozpoznać pismo maghrebskie na karcie Koranu?

Muslim Post Editorial Desk@muslimpost
0

Przyjrzyj się zakrzywionym literom, barwnym znakom i złotym oznaczeniom końca wersu. Porównaj pergamin, różowy papier i późniejsze obramowania.

Pismo maghrebskie należy do zachodniej rodziny pisma arabskiego używanej w Afryce Północnej i Al-Andalus. Na karcie Koranu zacznij od wiersza tekstu głównego. Niektóre litery mają długie, zakrzywione kreski schodzące poniżej jego linii. Małe barwne znaki i złote ozdoby zajmują inne miejsca. Ich funkcje można ustalić z pomocą katalogu opisującego konkretną kartę.

Folio to pojedyncza karta rękopisu, która ma stronę przednią i tylną. Bifolium to arkusz złożony tak, że tworzy dwie karty. Odłączona karta może zachować pismo, linie pomocnicze, marginesy i znaki. Ustalenie jej pierwotnego miejsca w tomie może wymagać dodatkowych danych. Poniższe przykłady pozwalają prześledzić układ i pismo w katalogach zbiorów. Przy porównaniu trzeba zwrócić uwagę na podłoże, barwę pisma i elementy dodane później, takie jak obramowanie lub oprawa.

Znajdź linię pisma i kreski schodzące poniżej

Wybierz wiersz głównego tekstu i zobacz, gdzie układają się podstawowe części liter. Poniżej szukaj długich, zakrzywionych kresek. Karta 21.28 w Metropolitan Museum of Art to północnoafrykańska karta pergaminowa datowana na około 1300 rok. Jej wymiary wynoszą 16,5 na 15,2 centymetra. Muzeum rozpoznaje w niej zaokrąglone kształty pisma maghrebskiego, zwracając uwagę na kreski schodzące poniżej linii. Pismo główne jest brązowe, a przy nim widać drobne niebieskie i zielone kropki. Trójpłatowy złoty węzeł oznacza koniec wersu.

Na zbliżeniu widać przebieg kreski. Cała strona pozwala ustalić jej miejsce w wierszu i stosunek do odstępu między wierszami. Porównaj kilka miejsc na tej samej stronie. Zapisz nazwę pisma z katalogu i cechę dostrzegalną na zdjęciu. Przewodnik po odmianach kaligrafii arabskiej pokazuje inne przykłady różnic w kształtach liter. Numer katalogowy karty maghrebskiej łączy dany fragment pisma z identyfikacją muzealną.

Rozróżnij barwne znaki do czytania i złote znaczniki wersów

Narodowe Muzeum Sztuki Azjatyckiej Smithsonian opisuje kartę F1929.69 jako odłączoną kartę pergaminową z XIII wieku. Tekst w brązowym piśmie maghrebskim ma siedem wierszy w jednej kolumnie. Zielone i żółte znaki służą do zapisu samogłosek. Znaki diakrytyczne są brązowe, a niebieskie znaki wskazują podwojenie spółgłoski albo brak samogłoski. Złoty węzeł oznacza granicę wersu. Opis przypisuje więc znakom na jednej karcie kilka funkcji.

Na zdjęciu zacznij od większych kresek. Zaznacz miejsce małego znaku względem głównego pisma. Może pojawiać się powyżej, poniżej lub między kreskami. Znajdź oddzielny złoty kształt i przyjrzyj się przestrzeni wokół niego. Można dostrzec różne rodzaje znaków jeszcze przed poznaniem ich nazw. Kiedy podajesz funkcję konkretnego znaku, oprzyj się na opisie zbiorów. W opisie karty Met niebieskie i zielone znaki nazwano kropkami diakrytycznymi. Smithsonian określa bardziej szczegółowe funkcje znaków na swojej karcie. Każdy wykaz barw odnosi się do opisanego obiektu.

Badanie Alaina George’a nad barwnymi kropkami i pochodzeniem regionalnym zestawia wczesne rękopisy z pisemnymi opisami zapisu samogłosek. Związek między znakiem a pochodzeniem wynika z porównania sposobów użycia znaków w szerszym materiale. Na pojedynczej karcie podaj położenie, kształt i funkcję znaku przypisaną przez instytucję. Przewodnik po atramentach w rękopisach islamskich pokazuje, jak oddzielić opis widocznej barwy od informacji o rozpoznanym materiale.

Katalog Smithsonian podaje wymiary karty F1929.69 jako 16,5 na 15,5 centymetra i wskazuje południową Hiszpanię lub Afrykę Północną. Zbliżone wymiary kart Smithsonian i Met ułatwiają porównanie powierzchni pisma. Każda karta zachowuje jednak własną datę i przypisanie miejsca. Pozostaw obie możliwości podane w opisie Smithsonian, jeśli podpis dotyczy jej pochodzenia.

Porównaj pergamin z barwionym papierem

Karty Met 21.28 i Smithsonian F1929.69 wykonano na pergaminie. Karta AKM258 z Muzeum Agi Chana ma podłoże z papieru o brzoskwinioworóżowym odcieniu. Katalog podaje Walencję w Hiszpanii, około 1200 roku i wymiary 32,6 na 25,6 centymetra. Kurator opisuje szerokie łuki liter maghrebskich i wspomina o propozycji przypisania papieru do Játivy. To hipoteza dotycząca wytwarzania podłoża. Miejsce sporządzenia karty ma własne pole w katalogu.

Bifolium Różowego Koranu 2017.232 w Met jest kolejnym przykładem papieru. Katalog przypisuje obiekt do Hiszpanii i datuje go w przybliżeniu na XIII wiek. Każda karta ma pięć wierszy dużego pisma maghrebskiego. Opis wymienia złote znaki pomocne przy czytaniu, obwiedzione brązem, błękitem i zielenią, oraz błękitne liczby zapisane literami w złotych krążkach. Muzeum określa kształt kart jako prostokątny. Różowy odcień należy do papieru. Na tym podłożu katalog wymienia złoto, srebro, atrament i kryjącą farbę wodną.

Porównuj wymiary odnoszące się do tej samej jednostki. Jedna karta ma inną rozpiętość niż rozłożone bifolium. Sprawdź także, czy fotografia obejmuje uchwyt, podkład ekspozycyjny lub współczesną ramę. Gdy zachowasz słowo karta albo bifolium z katalogu, łatwiej odnieść wymiary do rzeczywistego podłoża. Przewodnik po fizycznej postaci mushafu objaśnia relację między kartą a tomem.

Met podaje dla obiektu 2017.232 wysokość 31,8 i szerokość 50,2 centymetra. Walencjańska karta AKM258 jest zbliżona wysokością, ale jej szerokość określa wymiar pojedynczej karty. Najpierw sprawdź w rubryce nazwy, co obejmuje każdy pomiar. Przy porównywaniu układu pisma można zestawić liczbę wierszy jednej karty z liczbą wierszy drugiej, nawet gdy fotografie pokazują całe bifolium i pojedynczą kartę w innych skalach.

Zidentyfikuj margines i późniejsze dodatki

W Khalili Collections karta QUR 520 ma przypisanie do Afryki Północnej, datę około 1250–1350 i wymiary 29 na 22,6 centymetra. Katalog wymienia atrament, złoto i kryjącą farbę wodną na welinie, czyli odmianie pergaminu. Późniejsze obramowania z różowego papieru oraz ciemnoniebieskiego papieru ze złotymi drobinami pochodzą z XIX wieku. Litery są złote z czarnym obrysem. Katalog rozróżnia znaki końca wersu i bardziej złożone okrągłe ozdoby na marginesie oznaczające grupy pięciu i dziesięciu wersów.

Znajdź granicę powierzchni, na której zapisano tekst, oraz początek ramki lub dołączonego papieru. Na zdjęciu mogą tworzyć jeden prostokąt. Katalog przypisuje im odrębne materiały i daty. Kolekcja wskazuje na prawdopodobne królewskie zamówienie w Maroku lub ewentualnie w Grenadzie Nasrydów. Różnice między ocalałymi kartami mogą świadczyć o pracy kilku skrybów. Zachowaj zakres każdej sugestii i materiał, z którym łączy ją instytucja. Przewodnik po kolofonach i notach własnościowych pokazuje, jak karta może zachować ślady różnych etapów historii tomu.

W opisie pisma QUR 520 odnotowano dziewięć wierszy na stronie, pismo maghrebskie i użycie pisma kufickiego w elementach dodatkowych. Liczba wierszy pomaga znaleźć granicę głównego pola pisma. Katalogowy opis okrągłych znaków pomaga umieścić je na marginesie, a opis materiałów pozwala wskazać, od którego miejsca zaczyna się późniejszy papier.

Przyjrzyj się różnym rodzajom pisma w jednym tomie

Rękopis W.556 w Walters Art Museum to pergaminowy tom z XII wieku, określony w swoim kolofonie jako tom dziewiąty. Katalog podaje wysokość 16 i szerokość 15 centymetrów. Tekst główny ma ciemnobrązowe pismo maghrebskie z wielobarwnymi znakami samogłoskowymi. Do nagłówków rozdziałów i napisów w iluminowanych polach użyto wczesnego pisma abbasydzkiego, czyli kufickiego. Zakończenie z kolofonem na odwrocie karty 133 (133b) zapisano pismem mashriqi, które ten katalog nazywa również thuluth maghribi.

Katalog przypisuje znakom o trzech płatkach funkcję zakończenia wersów, a innym kształtom oznaczanie grup pięciu i dziesięciu wersów. W obrębie jednego tomu można obejrzeć wiersz tekstu, ozdobny nagłówek i końcową notę na różnych kartach. Każda z tych części ma własne pismo lub znaki. Zachowaj oznaczenie strony przy każdej obserwacji. Kolofon wskazuje numer tomu. W zapisie katalogowym nie ma daty ukończenia ani imienia skryby. Ciemnoczerwoną oprawę z koziej skóry datuje się przypuszczalnie na XVI wiek. Ma ona późniejsze naprawy.

Korzystaj z cyfrowej kolejności kart, jeśli jest dostępna. Ozdobne otwarcie tomu i strona z tekstem głównym mogą wyglądać na niezwiązane, gdy ogląda się osobne wycinki. Numery kart pozwalają odtworzyć ich kolejność. Opis zaznacza, że przycięcie naruszyło ozdobę na marginesie strony rozpoczynającej tekst. Obecne krawędzie zachowują więc ślady zmian, a układ pisma i ozdób pozwala odczytać wcześniejsze rozwiązania.

Dokumentacja W.556 podaje jedną kolumnę i siedem wyznaczonych linii, a pole pisma mierzy 12,5 centymetra wysokości i 10 centymetrów szerokości. Są to osobne dane względem wymiarów tomu. Przestrzeń między polem pisma i krawędzią to miejsce, w którym można umieścić dodatkowe znaki. Zestawienie zdjęcia z pomiarem pomaga wskazać tę przestrzeń mimo późniejszego przycięcia.

Porównaj wcześniejszą kartę z późniejszym rękopisem

Karta AKM482 w Muzeum Agi Chana jest datowana na X wiek, a jej pismo określono w katalogu jako kufickie. Muzeum zwraca uwagę na opadające łuki, które stały się cechą pisma maghrebskiego, i podaje trzy wiersze na każdej stronie pergaminu. Czerwone i zielone znaki objaśniono w opisie tej karty. Karta jest przykładem porównawczym wcześniejszej formy łuków. Podpisując zdjęcie, zachowaj katalogową nazwę pisma kufickiego.

Rękopis W.568 w Walters Art Museum datowany jest na XVIII wiek. Duże pismo maghrebskie wykonano na włoskim papierze, a samogłoski oznaczono czerwonymi, zielonymi i żółtymi znakami. Oprawę z koziej skóry zdobioną tłoczeniem bez złocenia katalog datuje przypuszczalnie na XIX wiek. To późniejszy przykład zestawienia podłoża i znaków. Nazwa pisma obejmuje szerszy okres niż papier i oprawa tego rękopisu.

Napisz podpis łączący cechy z dokumentacją

Zacznij od kolekcji, numeru obiektu, daty w zapisie katalogowym i przypisanego miejsca. Wskaż stronę lub kartę widoczną na zdjęciu. Podaj materiał podłoża, wymiary, pismo główne i nazwane znaki. Jeśli krawędź jest widoczna, sprawdź w katalogu, czy obramowanie należy do karty, czy zostało dodane później. Zbliżenie litery warto zestawić z ujęciem pokazującym jej miejsce w wierszu. Przy porównywaniu dwóch kart umieść numer każdej przy jej własnych danych.

Skorzystaj z opisu pisma przypisanego do danej karty. Na Met 21.28 złoty węzeł wyznacza koniec wersu. Smithsonian podaje dla swojej siedmiowierszowej karty szczegółowy wykaz barw i funkcji. W Walters W.556 rozróżnienia rozkładają się na kilka kart w sekwencji. W Różowym Koranie zwróć uwagę na pięć wierszy na każdej karcie i barwę papieru. Każdą obserwację powiąż z obrazem lub rubryką katalogu.

Katalogi muzealne i opracowania