
Po co fatymidzkim dzbanom z Fustatu gliniane sitka?
Zobacz, gdzie znajdowało się sitko i jak czytać jego wzór. Porównaj cały dzban, fragment szyjki z sitkiem na miejscu i osobno zachowane części.
Oglądając zdjęcie, ustal najpierw, która część przetrwała. Na całym dzbanie prześledź otwór, szyjkę i ramię naczynia, czyli górną część brzuśca. Na odłączonym fragmencie zwróć uwagę na glinianą opaskę wokół otworów, krzywiznę zachowanej ścianki i krawędzie przełomu. Muzeum może nazywać sitkami przedmioty zachowane w różnym stanie. Widok z góry pokazuje wzór, a zdjęcie z boku może ujawnić miejsce połączenia ze ścianką.
Znajdź sitko wewnątrz szyjki dzbana
Dzban na wodę EA1974.34 w Muzeum Ashmolean to nieszkliwione naczynie gliniane wykonane w Egipcie w X wieku i znalezione w wykopaliskach w Fustacie. Ma 18,2 centymetra wysokości i maksymalną średnicę 11 centymetrów. Tytuł zapisu wskazuje ślady sitka w szyjce. Zacznij od ogólnego profilu dzbana. Maksymalna średnica odnosi się do całego naczynia. Do określenia szerokości sitka lub otworu potrzebny byłby pomiar danej części. Muzeum podaje American Research Center in Egypt jako instytucję prowadzącą wykopaliska i informuje, że centrum przekazało dzban w 1974 roku.
Fragment 1921,0301.12 z Muzeum Brytyjskiego zachował część szyjki z osadzonym sitkiem. Przedstawienie słonia powstało z otworów i rytych linii. Katalog opisuje nieszkliwioną ceramikę pokrytą jasną, żółtawobrązową angobą, czyli nałożoną warstwą masy glinianej. Jako miejsce wykonania podaje Egipt i przytacza rejestr muzealny, w którym mowa o oficjalnych wykopaliskach w Fustacie. Datowanie obejmuje okres od X do XII wieku. Zachowane połączenie jest bezpośrednim dowodem położenia sitka. Ustalenie kształtu całego naczynia wymagałoby innych danych.
Porównaj oba przedmioty. Dzban pokazuje obrys naczynia i zachowuje ślad sitka. Fragment zachowuje zdobiony krążek oraz przylegającą ściankę szyjki. Przewodnik po płaskich flaszach pielgrzymich pokazuje, jak rozpoznać inne naczynie po zestawieniu korpusu, otworu i ocalałych dodatków. W przypadku dzbana z Fustatu miejsca łączenia szukaj po wewnętrznej stronie szyjki.
Jeśli pokazujesz zbliżenie, umieść obok zdjęcie całego przedmiotu, by wskazać położenie szczegółu. Podpis ze śladami sitka powinien pozostać przy numerze dzbana Ashmolean. Zdjęcie zachowanego krążka i ścianki powinno mieć numer fragmentu Muzeum Brytyjskiego.
Odczytaj proponowaną funkcję otworów
Sitko leży w poprzek szyjki i przecina wolną przestrzeń między otworem i brzuścem. Płyn może przechodzić przez otwory przy napełnianiu lub opróżnianiu dzbana. Opis sitka NM 00428/1921 ze Sztokholmu umieszcza lekko wypukłą część na przejściu szyjki w ramię naczynia. Muzeum Starożytności Śródziemnomorskich i Bliskowschodnich interpretuje ją jako osłonę przed owadami i drobnymi zanieczyszczeniami. Katalog datuje fragment na XI wiek, podaje Fustat jako miejsce pochodzenia oraz średnicę 6,5 centymetra.
Przedstaw tę funkcję jako interpretację muzeum. Zachowane otwory można obejrzeć i zmierzyć. Zawartość konkretnego dzbana trzeba ustalać na podstawie innych danych. Zdjęcie bez skali utrudnia ocenę wielkości otworu. Za otworem może leżeć cień, przez co wygląda na ciemny. Sprawdź, czy widać przejście przez ceramikę, czy linię biegnącą po powierzchni. Gdy odłamał się fragment krawędzi, opisz to, co pozostało z otworu.
Sztokholmski wpis podaje też szarawą nieszkliwioną ceramikę i ażurowe pole pośrodku. Rzut z góry pokazuje układ otworów. Na fotografii pod kątem może być widoczne wybrzuszenie. Przy podpisywaniu zdjęcia można przywołać wygląd części i podać katalog jako źródło opisu jej osadzenia.
Odróżnij otwory na wylot od rytych linii
Rycie pozostawia rowek na powierzchni. Otwór przechodzi przez całą grubość ceramiki. W motywie słonia w Muzeum Brytyjskim oba rodzaje śladów tworzą jeden wzór. Światło padające wzdłuż powierzchni może uwydatnić rowki. Zdjęcie z boku lub pod kątem może pokazać krawędź otworu i grubość ceramiki wokół otworu. Najpierw opisz oba rodzaje śladów, a potem ich udział w rysunku zwierzęcia.
Sitko M.2002.1.129 w Los Angeles County Museum of Art jest egipską ceramiką datowaną od X do XII wieku. Ma 5,24 centymetra średnicy. Katalog wymienia wycinanie, rycie i wykonywanie otworów na wylot. Kurator opisuje rybę płynącą wśród fal. Jeśli używana wersja zapisu nie zawiera zdjęcia, wskaż tekst muzeum jako źródło rozpoznania ryby. Przewodnik po przedstawieniach zwierząt w sztuce islamu pokazuje, jak rozpoznaje się motywy na innych udokumentowanych przedmiotach.
Na dwóch zdjęciach tej samej części poszukaj wspólnego punktu, na przykład sąsiedniego otworu lub krawędzi przełomu. Łatwiej wtedy odnaleźć tę samą linię pod różnymi kątami. Nazwę techniki podaj zgodnie z tym, co widać w szczególe lub co odnotowano w katalogu.
Porównaj słonia, możliwą gazelę i rybę
Muzeum Brytyjskie rozpoznaje słonia. W opisie ze Sztokholmu mowa o czworonogu idącym w lewo, który może być gazelą. Muzeum w Los Angeles opisuje rybę. Każdą nazwę umieść obok odpowiedniego numeru. Jeśli kadrujesz fotografię, zachowaj też widok, na którym widać miejsce zwierzęcia w całości wzoru. Jego kontur wyznaczają zarówno otwory, jak i pozostawione pełne powierzchnie gliny.
Postacie mieszczą się w ograniczonym okrągłym polu. Można opisywać osobno brzeg, powtarzające się otwory i środkową postać. Przewodnik po wzorach geometrycznych pokazuje, jak prześledzić środek i elementy powtarzalne przed nazwaniem motywu. Studium Sitka do dzbanów z Fustatu z okresu fatymidzkiego porównuje okazy Metropolitan Museum of Art oraz innych zbiorów. Omawia dekoracje geometryczne, roślinne, figuralne i inskrypcje. Porównania obejmują kilka kolekcji. Pojedynczy fragment dokumentuje układ wzoru, który się na nim zachował.
W sztokholmskiej karcie za czworonogiem opisano ażurową sieć rombów. Dwa okręgi otaczają zwierzę, a między nimi biegnie kreskowana linia zygzakowata. Najważniejsze kontury zwierzęcia wyryto na powierzchni. W opisie układu można przejść od brzegu do środka, zachowując określenie „możliwa gazela”.
Zachowaj wymiary i materiał przy każdym fragmencie
Sitko FSC-P-1025.501 w Narodowym Muzeum Sztuki Azjatyckiej Smithsonian przypisano do Egiptu fatymidzkiego od końca X do XI wieku. Zachowany fragment mierzy 2,9 centymetra wysokości, 6,1 szerokości i 6 głębokości. W kartach Los Angeles i Sztokholmu podano średnicę. Wymiary katalogowe odnoszą się do różnych parametrów. Obrzeże, gliniany pierścień lub fragment ścianki mogą wpływać na ogólne wymiary nawet przy podobnej wielkości pola dekoracji.
Zapisz osobno podłoże ceramiczne i wykończenie powierzchni. Fragment Muzeum Brytyjskiego ma jasną, żółtawobrązową angobę i jest opisany jako nieszkliwiona ceramika. Dzban Ashmolean również jest nieszkliwiony. Inne naczynie może mieć szkliwo lub odmienną dekorację powierzchni. Przewodnik po metalicznym połysku ceramiki islamskiej wyjaśnia jedno z wykończeń do porównania. W przypadku znalezisk z Fustatu zachowaj osobne dane o otworach, masie ceramicznej i udokumentowanym pokryciu.
Porównując fotografie, sprawdź, czy skala leży w płaszczyźnie krążka. Na ujęciu w głąb szyjki bliższy otwór dzbana może wydawać się większy, a sitko z tyłu mniejsze. Z boku może być widoczne, ile ścianki pozostało. Jeśli muzeum podaje wyłącznie wymiary ogólne, nazwij je w ten sposób. Muzeum Brytyjskie podaje dla swojego fragmentu szyjki średnicę 8 i głębokość 7,5 centymetra.
Smithsonian opisuje swój nieszkliwiony przedmiot jako część większego rozbitego naczynia. Samo sitko jest zachowane w całości. Fragment należy do kolekcji badawczej Freer i został podarowany przez Toledo Museum of Art. Stan naczynia, stan sitka i przekazanie do muzeum można odczytać w tej samej karcie.
Rozdziel dane o wykopaliskach i dzieje kolekcji
Muzeum Brytyjskie podaje Fustat jako miejsce odkrycia na podstawie rejestru. Ashmolean wymienia instytucję prowadzącą wykopaliska i osobno odnotowuje dar z 1974 roku. Tekst Muzeum Queensland o zbiorze de Tournouëra omawia grupę z Fustatu na podstawie listu związanego z darem. Muzeum opisuje gliniane sitko, które znajdowało się na przejściu szyjki w ramię naczynia. List wymienia wykopaliska w domu i drogę pozyskania przedmiotów przez Alego Beja Bahgata. Przy cytowaniu podaj, że muzeum powołuje się na list. Przypisanie konkretnego odłamka do warstwy archeologicznej wymaga dokumentu dotyczącego tej części.
Zapisz oddzielnie datowanie, przypisane miejsce produkcji, miejsce znalezienia i przyjęcie do zbiorów. Muzeum może podawać Egipt jako miejsce produkcji bez określania miejsca wykopalisk. Rok daru informuje, kiedy muzeum otrzymało część. Data średniowieczna dotyczy okresu powstania przedmiotu.
Katalog sztokholmski podaje zakup z kolekcji F. R. Martina w 1921 roku. Pochodzenie z wykopalisk w Fustacie opiera się na jego relacji. Datowanie na XI wiek wynika z porównania z podobnym sitkiem z wykopalisk, datowanym na podstawie monet. Każda z tych informacji ma inną podstawę. Muzeum Brytyjskie odnotowuje zakup swojego fragmentu w 1921 roku od Achillego Patricola. W cytowanym rejestrze podaje, że fragment z oficjalnych wykopalisk wybrał Somers Clarke. W podpisie można podać osobno udział w wyborze, miejsce wykopalisk i zakup. Obie instytucje podają ten sam rok nabycia w odniesieniu do dwóch różnych przedmiotów.
Napisz podpis do rzeczywiście zachowanej części
Zacznij od nazwy przedmiotu, muzeum i numeru inwentarzowego. Wskaż, czy obraz pokazuje dzban ze śladem, fragment szyjki z krążkiem na miejscu czy osobno skatalogowane sitko. Otwory i ryte linie nazwij na podstawie zapisu lub widocznych cech. Dodaj datę i wymiar z jednostką oraz informacją, co zmierzono. Jeśli katalog proponuje rozpoznanie gazeli z zastrzeżeniem, zachowaj je w podpisie.
W parze zdjęć widok z boku może pokazać położenie, a widok z góry wzór. Ujęcie całego przedmiotu pomaga określić miejsce szczegółu. Dzban Ashmolean pokazuje profil. Fragment Muzeum Brytyjskiego pokazuje miejsce własnego krążka. Zapisy z Los Angeles, Sztokholmu i Smithsonian podają rozmiary i rozpoznania dla swoich przedmiotów.
Ilustrację otwierającą artykuł można podpisać jako schemat glinianego sitka z otworami wewnątrz szyjki. Zdjęcie dzbana Ashmolean można opisać, podając ślady sitka w szyjce i numer inwentarzowy.
Katalogi zbiorów i dalsza lektura
- Muzeum Ashmolean, EA1974.34 opisuje dzban i ślady sitka wewnątrz szyjki.
- Muzeum Brytyjskie, 1921,0301.12 dokumentuje słonia i sitko w odłamku szyjki.
- Muzeum Starożytności Śródziemnomorskich i Bliskowschodnich, NM 00428/1921 podaje możliwą gazelę, położenie i proponowaną funkcję.
- LACMA, M.2002.1.129 podaje techniki i wzór z rybą.
- Sitka do dzbanów z Fustatu z okresu fatymidzkiego porównuje wzory z kilku zbiorów.
- Smithsonian, FSC-P-1025.501 podaje wymiary i przypisanie fragmentu.
- Muzeum Queensland, zbiór de Tournouëra opisuje dzieje kolekcji i położenie sitka.





