Samarra Alçı Süslemeleri: Abbasi Üslubunun Yayılışı

Kalıp ve oyma teknikleriyle şekillendirilen Abbasi alçı süslemelerinin bitkisel formları nasıl soyutlaştırdığını ve Samarra dışındaki etkilerini keşfedin.

Samarra stukosu, dokuzuncu yüzyıl Irak'ında Abbasi başkenti Samarra'da kullanılan, oyularak veya kalıpla üretilen çeşitli alçı bezeme sistemlerine verilen addır. Arkeologlar günümüze ulaşan süslemeleri genellikle A, B ve C üsluplarına ayırır. A üslubunda asma yaprakları ve başka bitki biçimleri tanınabilir durumdadır; B üslubu bitkisel biçimleri daha güçlü biçimde stilize eder ve birbirinden ayırır; çoğunlukla eğik kesim üslubu denen C ise eğimli yüzeyler üzerinde yinelenen soyut veya büyük ölçüde dönüştürülmüş motifler kullanır.

Samarra'nın önemi, tek bir atölyenin bütün İslam süslemesini birdenbire icat etmesinden kaynaklanmaz. Hızla inşa edilen başkent, 836 ile 892 arasında hamileri, yapı ustalarını, kalıpları, malzemeleri ve tasarımları olağanüstü ölçekte bir araya getirdi. Yapıları çok sayıda alçı bezemeyi korudu; benzer biçimler Abbasi dünyasıyla bağlantılı bölgelerde ve ahşap, taş, seramik gibi başka malzemelerde ortaya çıktı. Üç üslubun adı, Abbasi ustalarının duvarlarına bıraktıkları etiketler değil, modern araştırma araçlarıdır.

Bir bakışta Samarra stukosu

Soru	Kanıtlarla en iyi desteklenen yanıt	Önemli uyarı
Nerede ve ne zaman?	Irak'taki Samarra'da, özellikle 836–892 arasındaki Abbasi başkentliği döneminde.	Benzer eğik kesimli biçimler başkentten önceye tarihlenebilir ve Irak dışında da görülür.
Hangi malzeme?	Mimari yüzey bezemesi olarak uygulanan, alçıtaşı bakımından zengin sıva veya stuko.	“Stuko” farklı karışımları, katmanları ve teknikleri kapsayabilir.
Kaç üslup var?	Genellikle A, B ve C denen üç geleneksel grup.	Bunlar arkeolojik sınıflandırmalardır; kanıtlanmış basit bir zaman sırası değildir.
C üslubu nedir?	Eğik kesim üslubu: eğimli kesikler ve sığ kabartmayla belirlenen, yinelenen soyut veya bitkimsi biçimler.	“Samarra üslubu” denen her nesne Samarra'da yapılmamıştır.
Nasıl üretilirdi?	Hem oyma hem de tekrarlanabilir kalıplama veya damgalama kullanılırdı.	Teknik; üsluba, yapıya, katmana ve nesneye göre değişir.
Neden yayıldı?	İmparatorluk ağları, gezici ustalar, çoğaltılabilir desenler ve saray beğenisi benzer biçimlerin dolaşımına yardımcı oldu.	Tek başına benzerlik, belirli bir atölyeden doğrudan kopyalamayı kanıtlamaz.

Çok katmanlı bir pano, tek ve basit bir eğik kesim tekniği fikrini karmaşıklaştırır

Katar Müzeleri, Samarra'dan gelen alçı panosunu SW.15.1999 envanter numarasıyla tanımlar ve dokuzuncu yüzyıla tarihler. Müzenin koleksiyon araştırması, Herzfeld'in ilk anlatımında ele almadığı çok katmanlı bir eğik kesimi vurgular. Yazarlar, araştırmalarının yapıldığı tarihte bu özel tekniğin yalnızca Samarra'dan gelen alçı duvar kaplamalarında gözlemlenmiş olduğunu bildirir. Bu sınırlı gözlem, her soyut motifi ya da Samarra üslubunda tanımlanan her eseri değil, tekniği ilgilendirir.

Pano, Met'in daha erken tarihli ve muhtemelen Rakka kökenli oyma sütun başlığı, 36.68.1 envanter numaralı eser ile karşılaştırıldığında bu ayrım önem taşır. Sütun başlığı ile duvar kaplaması farklı mimari işlevlere sahiptir; eğimli bezemelerin benzerliği, aynı üretim yöntemini ya da ortak bir atölyeyi kanıtlamaz. Desenin yanı sıra taşıyıcı malzeme, katmanlar, kesim ve buluntu yeri de kaydedilmelidir. Yararlı karşılaştırma, her eğik yüzeyin tek bir reçeteyle yapıldığı iddiasına değil, belgelenmiş eserlere ve süreçlere dayanır.

Samarra neden bir sanat laboratuvarına dönüştü?

Halife Mu'tasım, 836 yılında Bağdat'ın kuzeyinde yeni Abbasi başkentini kurdu. Saraya ve orduya hizmet veren şehir, Dicle boyunca saraylar, kışlalar, evler, bahçeler, yarış alanları ve cuma camileriyle genişledi. UNESCO, korunmuş şehir planını ve sıra dışı ölçeğini vurgular. Halifelik sarayı 892 yılında Bağdat'a döndüğünden, şehir dokusunun büyük bölümü sürekli kullanılan bir başkentteki gibi defalarca yeniden inşa edilmedi.

İnşaatın hızı ve ölçeği, iç yüzey kaplamalarına olağanüstü bir talep yarattı. Taşıyıcı yapının önemli bölümü kerpiç ve pişmiş tuğladan oluşurken, alçı duvarları kaplayabiliyor, alt duvar kuşaklarını ve frizleri belirginleştiriyor, geniş yüzeyleri düzenli bezeme programlarına dönüştürebiliyordu. Samarra'nın rolü, daha önce 762 yılında Bağdat'ın Yuvarlak Şehri'nin kurulmasını izler; ancak doğrusal şehir dokusu, askerî ortamı ve arkeolojik korunmuşluğu onu farklı bir Abbasi başkenti yapar.

Bu bağlamda stuko ne demektir?

Stuko tek bir tariften çok bir yüzey malzemesidir. Samarra tartışmalarında genellikle duvar örgüsüne sürülebilen, ardından oyulabilen, bastırılabilen, kalıplanabilen, boyanabilen veya tekrarlanan panolar halinde birleştirilebilen, çoğu kez alçıtaşı temelli sıvayı anlatır. Tamamlanmış bir duvar, sıradan yapı malzemesini dikkatle düzenlenmiş görsel bir yüzeyin altında gizleyebilirdi.

Alçının çeşitli üstünlükleri vardı. Hızlı sertleşir, nemliyken işlenebilir, ince ayrıntıları kabul eder ve kalıplarla bir desenin tekrarına olanak verirdi. Hasar ve arkeolojik söküm, altlık, son kat, boya ve onarım sırasının bütünüyle yeniden kurulmasını zorlaştırabilir. Dolayısıyla müzelerdeki parçalar, başlangıçta bağımsız çerçeveli sanat eserleri değil, mimarinin bölümleriydi.

A, B ve C üsluplarını kim oluşturdu?

Harfler Abbasi döneminden kalma adlar değildir. Friedrich Sarre ve Ernst Herzfeld yönetimindeki Alman kazıları, 1911–1913 arasında Samarra'da çok miktarda bezeme çıkardı ve belgeledi. Herzfeld malzemeyi biçimsel özelliklerine göre gruplandırıp kategorileri numaralandırdı. K. A. C. Creswell daha sonra bunları, okuyucuyu bir gelişim sırası görmeye yönelten bir düzen içinde A, B ve C olarak yeniden adlandırdı.

Bu geçmiş önemlidir; çünkü sınıflandırma yorumu biçimlendirir. “C üslubu” yazan müze etiketi, nesnenin modern bir karşılaştırma grubuna uyduğunu söyler; dokuzuncu yüzyıl hamilerinin “C üslubu” sipariş ettiğini veya her örneğin A ve B'den sonra üretildiğini kanıtlamaz. Qatar Museums, Herzfeld'in biçimsel incelemesinin teknik, kompozisyon, mimari işlev ve kültürel bağlamı tam olarak ele almadığını belirtir. Güncel araştırma yararlı adları korurken, onların eskiden ima ettiği anlatıyı değiştirebilir.

A üslubu ve tanınabilir bitkisel oyma

A üslubu genellikle yaprakları, asmaları ve kıvrılan sapları tanınabilir kalan derin oyulmuş bitki bezemeleriyle ilişkilendirilir. Kabartma, yüksek motif ile geriye çekilmiş zemin arasında güçlü ayrımlar yaratabilir. Biçimleri boş bir başlangıçtan doğmak yerine Geç Antik Çağ, Sasani, Bizans ve erken İslam geleneklerinin uzun geçmişiyle bağlantılıdır.

Ona “doğalcı” demek görecelidir. Bitkiler mimari yüzeylere uymaları için düzenlenmiş, tekrarlanmış ve dönüştürülmüştür; botanik çizimler değildir. A üslubu sürekliliği görünür kıldığı için değerlidir. Abbasi bezemesinin gelişimi, tasviri bir gecede geometriyle değiştirmekten çok, miras alınan biçimleri seçmeyi ve yeniden düzenlemeyi içeriyordu.

B üslubu ve bitki biçimlerinin dönüşümü

B üslubu bitkisel kökenini korurken biçimleri daha yassı, düzenli ve soyut hale getirir. Yinelenen yapraklar ve yarım palmetler, delinmiş veya zımbalanmış zeminler üzerinde birbirinden ayrılabilir. Hacimlendirmeden çok dış çizgiler önem taşır; izleyici bir bitkiyi tanıma ile bağımsız bir desen okuma arasında gidip gelebilir.

Kategorinin sınırları bütünüyle sabit değildir. Tek tek parçalar farklı gruplara atfedilen özellikleri paylaşabilir ve bir odanın tamamında çeşitli teknikler kullanılabilir. Bir panonun gerçek derinliğini, motifini, zemin işlemesini ve tekrar düzenini tanımlamak, bütün açıklamayı yalnızca bir harfe yüklemekten daha güvenlidir.

C üslubu ve eğik kesim

C üslubu, en sık Samarra veya eğik kesim üslubuyla özdeşleştirilen gruptur. Kavisli ve simetrik motifleri, ön planla arka plan birbirine akacak biçimde eğimli kenarlarla oyulur veya biçimlendirilir. Tanınabilir yapraklar, yinelenen dilimlere, spirallere ve kanca biçimlerine dönüşebilir. Sonuç, derin bir zemin üzerinde keskin biçimde ayrılmış bir bitki yerine alçak ve kesintisiz bir kabartmadır.

Metropolitan Sanat Müzesi, eğik kesim üslubunu ön plan ile arka plan neredeyse ayırt edilemez hale gelene kadar eğimli kesilen bitkisel bir tasarım olarak tanımlar. Bu nedenle “soyut”, mutlaka bitkisel geçmişten yoksun demek değildir. Bir motif belirli bir yaprağı betimlemeyi bıraksa bile ayrılan sapların, eşleşen biçimlerin ve sürekli büyümenin ritmini koruyabilir.

Oyma, kalıplama ve tekrarlanabilir üretim

Samarra alçılarının bir bölümü doğrudan oyulmuştur; ancak tekrar desenleri kalıplar veya damgalarla da üretilebilir, uzun kaplama kuşakları halinde birleştirilebilirdi. Tekrar, sarayların ve evlerin ölçeğine uygundu. Modüler süreç beceri gerektiren kararları ortadan kaldırmıyordu: ustalar yine alçıyı hazırlıyor, birimleri hizalıyor, köşelerle açıklıklara uyarlıyor, ayrıntıları kesiyor ve son işlem veya boya uyguluyordu.

C üslubu üretiminin miktarı ve tekrarlanabilirliği için bazen “endüstriyel” sözcüğü kullanılır. Bunu modern, makineli fabrikayla karıştırmamak gerekir. Buradaki yenilik, modern öncesi yapı uygulaması içinde eşgüdümlü seri üretimdi. Kalıplar deseni uzatmanın maliyetini düşürüyor ve saray üslubunu taşınabilir kılıyordu; ancak korunmuş çok katmanlı eğik kesimler, her yüzeyin tek aşamalı basit bir baskı olmadığını da gösterir.

Bezeme Abbasi iç mekânlarını nasıl düzenliyordu?

Stuko çoğu zaman duvarların alt bölümlerini kaplıyor veya odalarla açıklıkları çevreleyen frizler oluşturuyordu. Tekrarlanan alanlar sıradan tuğladan yapılmış mekânları birleştirebilirken, ölçek veya motif değişimleri eşikleri ve odak noktalarını belirtiyordu. Boyalı alçı ve figürlü duvar parçaları, Samarra iç mekânlarının bej renkli soyut kabartmalarla sınırlı olmadığını gösterir.

British Museum, saraylardan, özel evlerden ve Ulu Cami'den çıkarılan parçaları korur. Mihrap bölgesinden gelen oyma bir parçada köşeli eğik kesim bezeme vardır; başka bir boyalı parça ise konut bağlamından gelmiştir. Bu buluntu yerleri, “Samarra sanatı”nın dinî, konutsal ve törensel ortamlara yayıldığını hatırlatır. Bir müze vitrini, başlangıçta farklı odalara ve izleyicilere hizmet etmiş nesneleri bir araya getirir.

Eğik kesim üslubu Samarra'da mı icat edildi?

Samarra en büyük ve en etkili arkeolojik malzeme bütününü sağlar; ancak köken iddiaları dikkat gerektirir. Met'in muhtemelen Suriye'deki Rakka'da sekizinci yüzyıl sonlarında yapılmış eğik kesim üsluplu sütun başlığı, Abbasi başkentinin 836 yılındaki kuruluşundan öncedir. Müze bu nesneyi daha sonra Samarra'dan tanınan bezeme diliyle açıkça ilişkilendirir.

Dolayısıyla en sağlam sonuç, “Samarra eğik kesimi yoktan icat etti” değildir. Biçimlerin ve tekniklerin öncülleri vardı; bunlar birden fazla Abbasi merkezinde gelişmiş olabilir. Samarra'nın olağanüstü yapı programı bu dili standartlaştırdı, çoğalttı ve sonraki araştırmacıların ona şehrin adını vermesine yol açacak ölçekte görünür kıldı.

Üslup Irak'ın ötesine nasıl taşındı?

Benzer soyut ve eğik kesimli bezemeler Mısır ve Suriye'den İran'a, Orta Asya'ya ve Afganistan'a kadar görülür. Kahire'de 876–879 yıllarında yapılan İbn Tolun Camii, hamisi ve yapı kültürü Abbasi askerî dünyasına bağlı olduğu için sıkça Samarra'yla birlikte ele alınır. David Koleksiyonu, Samarra üsluplu kabartmanın dokuzuncu ve onuncu yüzyıllarda Mısır'dan Nişabur'a yayıldığını belirtir.

“Yayılma”, özdeş kopyalar dizisini değil bir ağı anlatmalıdır. Ustalar hareket ediyor, valiler saray mimarisini örnek alıyor, taşınabilir nesneler dolaşıyor, desenler farklı malzemelere geçiyor ve yerel atölyeler gelen biçimleri mevcut uygulamalarıyla birleştiriyordu. Kahire ile İran'daki benzer bir kıvrım, aynı kalıbın veya kişinin iki yere de gittiğini kanıtlamadan ortak Abbasi beğenisine işaret edebilir.

Alçı duvarlardan ahşaba, taşa ve seramiğe

Eğik kesimin görsel dili stukoyla sınırlı değildi. Met, ahşapta, metal işçiliğinde ve çömlekçilikteki yaygınlığını belirtir; müze nesneleri de taş ve alçıtaşı üzerinde benzer eğimli kabartmalar gösterir. Bir desen malzemeler arasında geçerken araç ve yüzey değişir: ahşap oymacısı, taş ustası ve sıvacı tamamen aynı kesiği tam olarak aynı yöntemle açamaz.

Malzemeler arasındaki bu aktarım, üslubun tarihsel öneminin parçasıdır. Soyutlamayı tek bir yapı malzemesine bağlı tarif olmaktan çıkarıp Abbasi dönemine ait tanınabilir bir tasarım tercihine dönüştürdü. Beytülhikme tarihi de başkent ağları hakkında benzer bir uyarı sunar: etki, her şeyi üreten efsanevi tek bir odadan değil, çeşitli yerlerdeki kurumlardan ve insanlardan doğuyordu.

Samarra stukosu arabeski mi yarattı?

Genel tarih anlatıları eğik kesim üslubunu sıkça arabeske giden önemli bir adım sayar. “Arabesk” daha sonraki sürekli dallanan bitkisel süsleme sistemlerini anlatıyorsa bu yararlıdır. Ancak sonradan Avrupa sanat tarihinin bu terimi altında toplanan bütün biçimler için tek bir mucit veya kesin bir doğum tarihi varsayıldığında yanıltıcı olur.

Samarra güçlü dönüşümleri gösterir: bitki göndermesini tek başına ayırt etmek zorlaşmış, tekrar geniş alanlara egemen olmuş, dolu ve boş alanlar görsel olarak birbirine bağımlı hale gelmiştir. Sonraki İslam bezemesi birçok bölgede, malzemede ve atölyede gelişti. C üslubunun mekanik devamı olmadan Samarra'dan bazı olanaklar devraldı.

Kazılar, müzeler ve kaybolan mimari bağlam

Stukolar hakkındaki modern bilgi, büyük ölçüde yirminci yüzyıl başındaki kazılara, çizimlere, fotoğraflara ve buluntuların paylaşılmasına dayanır. Met'in Herzfeld hakkındaki yazısı öncü belgelemeyi anlatır; British Museum kayıtları kazı numaralarını ve buluntu yerlerini korur. Bu arşivler, bugün Bağdat, Berlin, Londra, New York, Doha, Kopenhag ve Washington'a dağılmış parçaların karşılaştırılmasını sağlar.

Aynı zamanda bir sınırı açığa çıkarırlar. Sökülen panolar özgün yüksekliklerini, komşu motiflerini, renklerini, ışık koşullarını ve insan hareketiyle ilişkilerini kaybeder. İlk kazıcılar çoğu kez yapım sırası ve ev kullanımından çok biçimsel sınıflandırmaya öncelik vermiştir. Sorumlu yorum, koparılmış bir kareyi odanın bütün tarihine dönüştürmek yerine müze parçalarını yerleşim planları, saha kayıtları ve malzeme çözümlemeleriyle birlikte kullanır.

Koruma, bilinebilenleri neden değiştirir?

Samarra Arkeolojik Şehri, 2007'de listeye alınmasından beri UNESCO'nun Tehlike Altındaki Dünya Mirası Listesi'ndedir. Çatışma, izinsiz müdahaleler, kent büyümesi, iş makineleriyle tahrip, hava koşulları ve alan yönetimindeki sınırlamalar bu çok geniş arkeolojik peyzajı etkilemiştir. Stuko özellikle suya, tuzlara, aşınmaya, açıkta kalmaya ve kötü tasarlanmış onarımlara karşı hassastır.

Dünya Mirası Komitesi'nin 2026 kararı Samarra'yı tehlike listesinde tuttu ve daha güçlü belgeleme, izleme ve etki değerlendirmesi istedi. Koruma yorumdan ayrı değildir: bir duvar yüzeyi kaybolduğunda araştırmacılar teknik, sıralama ve mimari bağlamla ilgili kanıtları da kaybeder. Dijital arşivler ve durum kayıtları malzemenin yerini alamaz; fakat tek başına bir parçanın gösteremediği ilişkileri koruyabilir.

Samarra bezemesi hakkındaki yaygın hatalar

“A, B ve C dokuzuncu yüzyıl atölyelerinin adlarıydı.” Bunlar modern araştırmacıların sınıflandırmalarıdır.
“Üç harf kesin bir kronolojiyi kanıtlar.” Gruplar örtüşebilir ve sıralamaları tartışmalıdır.
“C üslubunun bitkilerle hiçbir ilişkisi yoktur.” Soyutlama, bitkisel biçimlerin yapısını ve ritmini koruyabilir.
“Eğik kesimli her nesne Samarra'dan gelmiştir.” Başka yerlerde de benzer örnekler bulunur; bazıları başkentten daha eskidir.
“Kalıplı bezeme beceri gerektirmezdi.” Seri üretim de malzeme bilgisi, hizalama, son işlem ve uyarlama gerektiriyordu.
“Arabeski tek başına Samarra icat etti.” Samarra çok daha uzun ve birçok bölgeyi kapsayan tarihin etkili bir aşamasıydı.
“Müze panoları taşınabilir resimler olarak yapıldı.” Çoğu mimari yüzeylerin parçalarıydı.

Samarra üsluplu bir parça nasıl tanınır?

Yalnızca benzerlikle değil, köken ve kazı kaydıyla başlayın. Ardından malzemeyi, kabartma derinliğini, kenar açısını, zemin işlemesini, tekrar birimini ve kalıplama yahut elle son işlem izlerini inceleyin. Motifin tanınabilir bitkisel biçimde kalıp kalmadığını, güçlü biçimde stilize olup olmadığını veya kesintisiz bir eğik kesim alanına karışıp karışmadığını sorun. Boya veya bağlantı izleri mimari kullanımı gösterebilir.

Son olarak birkaç kataloğu karşılaştırın. İslam'ın Altın Çağı zaman çizelgesi Samarra'yı Abbasi siyasi tarihi içinde konumlandırır; Abbasi Devrimi rehberi hanedanın nasıl iktidara geldiğini açıklar; Talas Savaşı kaynak rehberi ise tek olaylı basit yayılma anlatılarının neden sınanması gerektiğini gösterir. Üslup, arkeolojinin yerine kullanıldığında değil, onunla birleştirildiğinde en güçlü kanıta dönüşür.

Sık sorulan soruların yanıtları

Samarra ne zaman Abbasi başkentiydi?

836 ile 892 arasında. Kısa başkentlik dönemi geniş bir şehir ve mimari peyzaj yarattı; kısmen terk edilmesi planının korunmasına yardımcı oldu.

Üç Samarra stuko üslubu nedir?

A üslubu genellikle derin oyulmuş, tanınabilir bitki biçimleri kullanır; B bunları daha stilize desenlere dönüştürür; C sığ eğik kesimli soyut veya bitkimsi tekrar kullanır. Kategoriler yararlıdır, ancak mutlak değildir.

C üslubuna neden eğik kesim denir?

Motifler keskin biçimde ayrılan dikey kenarlar yerine eğimli veya çapraz yüzeylerle belirlenir; böylece figür ile zemin birbirine akıyormuş gibi görünür.

Bezeme oyularak mı, kalıpla mı yapılırdı?

Her iki teknik de kullanılırdı. Bazı alçılar oyulurken, tekrarlanan birimler kalıplanabilir veya damgalanabilir, sonra duvarda birleştirilip son işlemleri yapılabilirdi.

Üslup nerelere yayıldı?

Benzer Abbasi dönemi biçimleri Suriye, Mısır, İran, Orta Asya ve Afganistan'ı içeren geniş bir alanda, çeşitli malzemelerde görülür. Her örnek yine de yerel kanıtlarla değerlendirilmelidir.

Muslim Post’tan ilgili rehberler

Kaynaklar

UNESCO Dünya Mirası Merkezi, Samarra Arkeolojik Şehri — 836–892 başkentlik dönemini, şehir ölçeğini, mimari önemini, oyma stuko yayılımını ve tehlike listesi durumunu destekler.
UNESCO Dünya Mirası Komitesi, 2026 Samarra kararı — izinsiz müdahale, kent büyümesi, bozulma ve gerekli izleme dahil güncel koruma değerlendirmesini sağlar.
Metropolitan Sanat Müzesi, Abbasi Dönemi Sanatı — Samarra'nın soyut ve bitkimsi eğik kesim bezemesini, farklı malzemelerde kullanımını ve geniş Abbasi etkisini destekler.
Metropolitan Sanat Müzesi, Eğik Kesim Üsluplu Sütun Başlığı — bu görsel dilin yalnızca Samarra'da başladığı iddialarını karmaşıklaştıran, muhtemelen Rakka kökenli bir örnek sunar.
Qatar Museums, Samarra'dan Abbasi stuko panosu — Herzfeld'in gruplamasını, sonraki A–B–C adlarını, eğik kesim tekniğini ve erken biçimsel sınıflandırmanın sınırlarını açıklar.
British Museum, Ulu Cami'den oyma stuko — kazıda çıkarılan Abbasi alçı parçasını, mihrap çevresindeki buluntu yerini, tekniğini ve modern koleksiyon geçmişini belgeler.
British Museum, Samarra'dan boyalı alçı — şehrin tarihlerini, ölçeğini, kerpiç mimarisini, konut buluntu bağlamını ve boyalı figürlü bezemenin varlığını destekler.
Ashmolean Müzesi eğitim kaynağı, İbn Tolun — A, B ve C için ve Samarra ile Mısır'daki Abbasi mimarisi arasındaki ilişki için müze temelli karşılaştırma sağlar.
David Koleksiyonu, iki stuko kabartma — kalıpla tekrarı ve eğik kesimli Samarra bezemesinin Mısır'dan kuzeydoğu İran'a yayılmasını destekler.
Smithsonian Freer ve Sackler Arşivleri, Samarra kazı bağlamı — Herzfeld'in fotoğraf arşivini farklı malzemelerdeki Abbasi motifleriyle ve mimari bağlamı yeniden kurma gereğiyle ilişkilendirir.