Organizacja Wyzwolenia Ujgurystanu wydaje nowe oświadczenie w sprawie obecnej sytuacji humanitarnej i politycznej, domagając się skutecznych działań międzynarodowych w celu ochrony praw i wolności

Wstęp: Krzyk z serca Azji Środkowej

W obliczu narastających systematycznych represji stosowanych przez Komunistyczną Partię Chin wobec muzułmańskich Ujgurów, „Organizacja Wyzwolenia Ujgurystanu” (reprezentująca dążenia ludności Turkiestanu Wschodniego) wydała 25 lutego 2026 r. nowe, kompleksowe oświadczenie. Stawia ono społeczność międzynarodową i naród islamski przed ich historyczną i moralną odpowiedzialnością. Oświadczenie to pojawia się w krytycznym momencie, gdy raporty terenowe wskazują na zmianę polityki Pekinu z „masowych zatrzymań” na „ciche ludobójstwo” poprzez pracę przymusową oraz ostateczne niszczenie tożsamości religijnej i językowej [East Turkistan Government in Exile](https://east-turkistan.net).

Szczegóły oświadczenia: Diagnoza gorzkiej rzeczywistości w 2026 roku

Organizacja podkreśliła w swoim oświadczeniu, że to, co dzieje się w Turkiestanie Wschodnim, nie jest jedynie przejściowym naruszeniem praw człowieka, lecz „kolonizacją osadniczą” mającą na celu wymazanie istnienia całego muzułmańskiego narodu. W oświadczeniu wskazano, że władze chińskie nadal wykorzystują zaawansowaną technologię, aby przekształcić region w „otwarte cyfrowe więzienie”. Każdy ruch jest monitorowany przez kamery rozpoznające twarze i systemy sztucznej inteligencji produkowane przez firmy takie jak „Hikvision” i „Dahua”, które zaczęły przenikać nawet do europejskich stolic [World Uyghur Congress](https://www.uyghurcongress.org).

Organizacja domaga się w swoim oświadczeniu uznania Turkiestanu Wschodniego przez ONZ za państwo okupowane, podkreślając, że „prawa i wolności nie mogą istnieć w cieniu okupacji” [East Turkistan Government in Exile](https://east-turkistan.net). Wezwano również do skutecznych działań międzynarodowych, wykraczających poza zwykłe wyrazy zaniepokojenia, żądając nałożenia surowych sankcji gospodarczych i ścigania chińskich urzędników przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym.

Wojna z tożsamością islamską: „Sinicyzacja” religii

Z perspektywy narodu islamskiego to, co dzieje się w Turkiestanie Wschodnim, stanowi cios w samo serce wiary. Ostatnie raporty z lat 2025 i 2026 dokumentują kontynuację polityki „sinicyzacji” (Sinicization), której celem jest przekształcenie islamu tak, aby był zgodny z ateistyczną ideologią komunistyczną. Ponad 16 000 meczetów zostało zniszczonych lub zamkniętych, a niektóre z nich przekształcono w bary lub centra turystyczne, co stanowi rażącą zniewagę dla świętości muzułmanów [World Uyghur Congress](https://www.uyghurcongress.org).

Nowe oświadczenie rzuca światło na zakaz postu w ramadanie, zakaz noszenia bród czy hidżabów. Co więcej, muzułmańskie rodziny są zmuszane do przyjmowania w swoich domach chińskich urzędników (z grupy etnicznej Han), aby monitorowali ich przestrzeganie komunistycznych rytuałów w ramach programu „parowania rodzin”. Jest to rażące naruszenie prywatności i wartości islamskich [Human Rights Watch](https://www.hrw.org).

Cyfrowe obozy i praca przymusowa: Niewolnictwo XXI wieku

Oświadczenie odnosi się do raportów ekspertów ONZ ze stycznia 2026 r., w których wyrażono głębokie zaniepokojenie kontynuacją pracy przymusowej pod pretekstem „łagodzenia ubóstwa”. Statystyki wskazują, że miliony Ujgurów i Tybetańczyków zostało przymusowo przesiedlonych do pracy w fabrykach i gospodarstwach rolnych z dala od ich miejsc zamieszkania. Są tam poddawani ciągłemu nadzorowi i wyzyskowi, nie mogąc odmówić pracy z obawy przed arbitralnym aresztowaniem [OHCHR](https://www.ohchr.org).

Polityka ta ma na celu nie tylko zysk ekonomiczny, ale także demontaż struktury społecznej Ujgurów. Rodzice są oddzielani od dzieci, a dzieci wysyłane do państwowych sierocińców w celu poddania ich indoktrynacji i wychowania na ateistów lojalnych wobec Partii Komunistycznej [Campaign For Uyghurs](https://campaignforuyghurs.org).

Stanowisko międzynarodowe i islamskie: Między interesami a zasadami

Organizacja Wyzwolenia Ujgurystanu ostro skrytykowała „podejrzane milczenie” niektórych krajów islamskich, które przedłożyły swoje interesy ekonomiczne z Pekinem (w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku) nad wsparcie swoich braci w wierze. W oświadczeniu podkreślono, że sprawa Turkiestanu Wschodniego jest „sprawą par excellence islamską” i stanowi wschodnią twierdzę świata islamskiego, a jej upadek oznacza rozszerzenie ateistycznych wpływów komunistycznych na Azję Środkową i Bliski Wschód [Campaign For Uyghurs](https://campaignforuyghurs.org).

Z drugiej strony, w oświadczeniu pochwalono działania oddolne i organizacje praw człowieka w Turcji, gdzie w lutym 2026 r. w Stambule opublikowano „Raport o prawach człowieka w Turkiestanie Wschodnim za rok 2025”. W wydarzeniu wzięli udział przedstawiciele partii politycznych i organizacji pomocowych, takich jak IHH, co odzwierciedla wciąż żywą islamską solidarność społeczną [Turkistan Press](https://turkistanpress.com).

Postulaty organizacji: Mapa drogowa ratunku

Organizacja zakończyła swoje oświadczenie szeregiem pilnych żądań, w tym:

1. Niezależne śledztwo międzynarodowe: Wezwanie ONZ do wysłania niezależnej misji wyjaśniającej do regionu bez chińskich ograniczeń.
2. Aktywacja roli Organizacji Współpracy Islamskiej: Wezwanie państw członkowskich OWI do zajęcia wspólnego stanowiska odrzucającego ludobójstwo Ujgurów.
3. Bojkot produktów pochodzących z pracy przymusowej: Zaostrzenie kontroli nad globalnymi łańcuchami dostaw, aby zapewnić, że firmy nie są zamieszane w zniewalanie muzułmanów [World Uyghur Congress](https://www.uyghurcongress.org).
4. Ochrona uchodźców: Wezwanie krajów takich jak Tajlandia do zaprzestania deportacji przetrzymywanych Ujgurów do Chin, gdzie grozi im śmierć lub tortury [OHCHR](https://www.ohchr.org).

Podsumowanie: Odpowiedzialność narodu i historii

Oświadczenie wydane przez Organizację Wyzwolenia Ujgurystanu w lutym 2026 r. nie jest tylko dokumentem politycznym, ale ostatnim wołaniem o pomoc narodu stojącego w obliczu wymazania z mapy istnienia. Wsparcie dla Turkiestanu Wschodniego nie jest wyborem politycznym, lecz obowiązkiem religijnym wynikającym z solidarności wiary między członkami jednego narodu. Historia nie wybaczy tym, którzy milczeli w obliczu burzenia meczetów, palenia Koranu i zniewalania milionów, a niezłomność narodu ujgurskiego pozostanie świadectwem wiary, której nie złamie chińska machina represji.