Bevrijdingsorganisatie van Uyghurstan brengt nieuwe verklaring uit over de huidige humanitaire en politieke situatie en eist effectieve internationale actie ter bescherming van rechten en vrijheden

Inleiding: Een noodkreet uit het hart van Centraal-Azië

In het licht van de escalerende systematische onderdrukking door de Chinese Communistische Partij tegen de Oeigoerse moslims, heeft de "Bevrijdingsorganisatie van Uyghurstan" (die de aspiraties van het volk in Oost-Turkestan vertegenwoordigt) op 25 februari 2026 een nieuwe en uitgebreide verklaring uitgebracht. Deze verklaring stelt de internationale gemeenschap en de islamitische wereld voor hun historische en morele verantwoordelijkheden. De verklaring komt op een kritiek moment, aangezien veldrapporten wijzen op een verschuiving in het beleid van Peking van "massa-opsluiting" naar een "stille genocide" via dwangarbeid en de definitieve uitwissing van de religieuze en taalkundige identiteit [East Turkistan Government in Exile].

Details van de verklaring: Diagnose van de bittere realiteit in 2026

De organisatie benadrukte in haar verklaring dat wat er in Oost-Turkestan gebeurt niet louter incidentele schendingen van de mensenrechten zijn, maar een vorm van "koloniale vestiging" die erop gericht is het bestaan van een heel moslimvolk uit te wissen. De verklaring wees erop dat de Chinese autoriteiten geavanceerde technologie blijven gebruiken om de regio te veranderen in een "open digitale gevangenis". Elke beweging wordt gemonitord via gezichtsherkenningscamera's en kunstmatige intelligentiesystemen van bedrijven als "Hikvision" en "Dahua", die inmiddels zelfs in Europese hoofdsteden zijn doorgedrongen [World Uyghur Congress].

De organisatie eiste in haar verklaring dat de Verenigde Naties Oost-Turkestan erkennen als een bezet land, waarbij zij benadrukte dat "rechten en vrijheden niet kunnen bestaan onder de schaduw van bezetting" [East Turkistan Government in Exile]. Daarnaast riep de verklaring op tot effectieve internationale actie die verder gaat dan louter uitingen van bezorgdheid, en eiste zij de oplegging van strikte economische sancties en de vervolging van Chinese functionarissen voor het Internationaal Strafhof.

Oorlog tegen de islamitische identiteit: De "sinisering" van religie

Vanuit het perspectief van de islamitische gemeenschap (Ummah) vormt wat er in Oost-Turkestan gebeurt een aanval op de kern van het geloof. Recente rapporten uit 2025 en 2026 documenteren de voortzetting van het beleid van "sinisering" (Sinicization), dat tot doel heeft de islam te herformuleren zodat deze overeenkomt met de atheïstische communistische ideologie. Meer dan 16.000 moskeeën zijn verwoest of gesloten, en sommige zijn omgebouwd tot bars of toeristische centra, wat een flagrante belediging is voor de heilige plaatsen van moslims [World Uyghur Congress].

De nieuwe verklaring vestigde de aandacht op het verbod op vasten tijdens de Ramadan, het verbod op het laten groeien van baarden of het dragen van de hijab. Het gaat zelfs zo ver dat moslimgezinnen worden gedwongen om Chinese ambtenaren (van de Han-etniciteit) in hun huizen te laten verblijven om hun naleving van communistische rituelen te controleren, in wat bekend staat als het "Family Pairing"-programma. Dit wordt beschouwd als een grove schending van de eer en islamitische waarden [Human Rights Watch].

Digitale kampen en dwangarbeid: Slavernij in de 21e eeuw

De verklaring verwees naar rapporten van VN-experts uit januari 2026, waarin diepe bezorgdheid werd geuit over de voortzetting van dwangarbeid onder het mom van "armoedebestrijding". Statistieken geven aan dat miljoenen Oeigoeren en Tibetanen gedwongen zijn overgeplaatst naar fabrieken en boerderijen ver van hun woonplaatsen, waar zij onder voortdurend toezicht staan en worden uitgebuit, zonder de mogelijkheid om te weigeren uit angst voor willekeurige arrestatie [OHCHR].

Dit beleid is niet alleen gericht op economisch gewin, maar ook op het ontmantelen van de sociale structuur van de Oeigoeren. Ouders worden gescheiden van hun kinderen, en kinderen worden naar staatsweeshuizen gestuurd voor hersenspoeling om hen op te voeden als atheïsten die loyaal zijn aan de Communistische Partij [Campaign For Uyghurs].

De internationale en islamitische houding: Tussen belangen en principes

De Bevrijdingsorganisatie van Uyghurstan uitte scherpe kritiek op de "verdachte stilte" van sommige islamitische landen die hun economische belangen bij Peking (binnen het Belt and Road Initiative) verkozen boven het steunen van hun geloofsgenoten. De verklaring benadrukte dat de kwestie Oost-Turkestan bij uitstek een "islamitische zaak" is; het is het oostelijke bolwerk van de islamitische wereld, en de val ervan betekent de uitbreiding van atheïstische communistische invloed naar Centraal-Azië en het Midden-Oosten [Campaign For Uyghurs].

Aan de andere kant prees de verklaring de volksbewegingen en mensenrechtenorganisaties in Turkije, waar in februari 2026 in Istanbul het "Mensenrechtenrapport 2025 over Oost-Turkestan" werd gepresenteerd. Dit gebeurde in aanwezigheid van vertegenwoordigers van politieke partijen en hulporganisaties zoals (IHH), wat een nog steeds levende islamitische volkssolidariteit weerspiegelt [Turkistan Press].

Eisen van de organisatie: Een routekaart voor redding

De organisatie sloot haar verklaring af met een reeks dringende eisen, waaronder:

1. Onafhankelijk internationaal onderzoek: De VN wordt verzocht een onafhankelijke feitenmissie naar de regio te sturen zonder Chinese beperkingen.
2. Activering van de rol van de OIC: Een oproep aan de lidstaten van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking om een verenigd standpunt in te nemen tegen de genocide op de Oeigoeren.
3. Boycot van producten uit dwangarbeid: Verscherping van het toezicht op wereldwijde toeleveringsketens om te garanderen dat bedrijven niet betrokken zijn bij de slavernij van moslims [World Uyghur Congress].
4. Bescherming van vluchtelingen: Een eis aan landen als Thailand om te stoppen met het deporteren van vastgehouden Oeigoeren naar China, waar zij het risico lopen op de dood of marteling [OHCHR].

Conclusie: De verantwoordelijkheid van de gemeenschap en de geschiedenis

De verklaring van de Bevrijdingsorganisatie van Uyghurstan van februari 2026 is niet louter een politiek document, maar een laatste noodkreet van een volk dat dreigt van de kaart te worden geveegd. Het steunen van Oost-Turkestan is geen politieke keuze, maar een religieuze plicht die voortvloeit uit de solidariteit tussen de leden van de Ummah. De geschiedenis zal degenen die zwegen terwijl moskeeën werden gesloopt, korans werden verbrand en miljoenen werden geknecht, niet sparen. De standvastigheid van het Oeigoerse volk zal getuigen van een geloof dat niet gebroken kan worden door de Chinese onderdrukkingsmachine.