Uyghur Human Rights Project documenteert nieuw bewijs van systemische repressie en roept op tot onmiddellijke wereldwijde interventie om kwetsbare bevolkingsgroepen te beschermen

De niet-aflatende Zulm: Een crisis van de Ummah

Terwijl de wereldwijde moslimgemeenschap — de Ummah — het verstrijken van weer een jaar waarneemt, worden de kreten om gerechtigheid uit Oost-Turkestan luider en wanhopiger. Al bijna tien jaar is de wereld getuige van een systematische campagne van *Zulm* (onderdrukking) tegen onze Oeigoerse broeders en zusters, een campagne die niet alleen probeert hun lichamen te beheersen, maar ook hun ziel uit te wissen. Vandaag, op 28 februari 2026, heeft het **Uyghur Human Rights Project (UHRP)** een reeks aangrijpende updates en rapporten uitgebracht waarin nieuw bewijs van systemische repressie wordt gedocumenteerd, wat vraagt om een onmiddellijke, standvastige wereldwijde interventie [Bron](https://uhrp.org/report/fading-ties-uyghur-family-separation-as-a-tool-of-transnational-repression/).

Vanuit een islamitisch perspectief leerde de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) ons dat de Ummah als één lichaam is; wanneer één ledemaat lijdt, reageert het hele lichaam met slapeloosheid en koorts. Toch blijkt uit de nieuwste bevindingen van de UHRP dat het ledemaat dat Oost-Turkestan is, systematisch wordt afgesneden van het lichaam van de islam door de "sinificatie" van ons geloof en de criminalisering van onze meest heilige praktijken. Het bewijsmateriaal dat begin 2026 is gepresenteerd, suggereert dat de repressiemachine verre van afneemt, maar juist is geëvolueerd, verraderlijker is geworden en verder over internationale grenzen reikt dan ooit tevoren.

De oorlog tegen het geloof: Het criminaliseren van de Koran en de hijab

Een van de meest schokkende onthullingen in de recente UHRP-documentatie is de gerichte vervolging van Oeigoerse vrouwen vanwege hun religieuze toewijding. In een baanbrekend rapport getiteld *"Twenty Years for Learning the Quran: Uyghur Women and Religious Persecution"*, levert de UHRP bewijs dat de Chinese staat de meest fundamentele aspecten van het moslimleven expliciet heeft gecriminaliseerd [Bron](https://uhrp.org/report/twenty-years-for-learning-the-quran-uyghur-women-and-religious-persecution/).

Oeigoerse vrouwen, in het bijzonder de *büwi* (religieuze leraren), zijn veroordeeld tot decennia gevangenisstraf voor de "misdaad" van het onderwijzen van de Koran of het samenkomen voor de dagelijkse gebeden. Het rapport belicht gevallen waarin vrouwen werden opgesloten voor het simpelweg bezitten van religieuze teksten of het dragen van de hijab — daden die als "extremistisch" worden beschouwd door een staat die de islam ziet als een geestesziekte die genezen moet worden. Dit is niet louter een schending van de mensenrechten; het is een directe aanval op de *Deen* (religie) van Allah. Door de moeders en leraren van de gemeenschap als doelwit te kiezen, wil de staat ervoor zorgen dat de volgende generatie Oeigoeren opgroeit zonder het licht van de islam, in een effectieve poging om de vlam van het geloof in de regio te doven.

De lange arm van repressie: Transnationale intimidatie

In februari 2026 intensiveerde de UHRP haar waarschuwingen met betrekking tot "transnationale repressie", een strategie waarbij de Chinese overheid over haar grenzen heen reikt om Oeigoeren in de diaspora het zwijgen op te leggen. Een rapport uit juli 2025, *"Fading Ties: Uyghur Family Separation as a Tool of Transnational Repression"*, beschrijft hoe de staat familieleden die in Oost-Turkestan worden gegijzeld, gebruikt om activisten in het buitenland tot zwijgen te dwingen [Bron](https://uhrp.org/report/fading-ties-uyghur-family-separation-as-a-tool-of-transnational-repression/).

Misschien wel het meest pijnlijk voor de Ummah is de gedocumenteerde samenwerking tussen bepaalde Arabische staten en het Chinese veiligheidsapparaat. Het UHRP-rapport *"Beyond Silence: Collaboration Between Arab States and China in the Transnational Repression of Uyghurs"* onthult hoe regio's die ooit als veilige havens voor moslims werden beschouwd, jachtgebieden zijn geworden [Bron](https://uhrp.org/report/beyond-silence-collaboration-between-arab-states-and-china-in-the-transnational-repression-of-uyghurs/). Oeigoeren in deze landen worden voortdurend bedreigd met deportatie, surveillance en intimidatie, vaak met de stilzwijgende of actieve medewerking van lokale autoriteiten die economische banden met Peking belangrijker vinden dan het islamitische principe van het beschermen van een mede-moslim. Dit verraad van de *Amanah* (het vertrouwen) om de kwetsbaren te beschermen, is een smet op het collectieve geweten van de moslimwereld.

Economische ketenen: De aanhoudende dwangarbeid

Ondanks internationale verontwaardiging gaat de uitbuiting van Oeigoerse arbeid onverminderd door. In januari 2026 gaven experts van de Verenigde Naties een strenge waarschuwing dat door de staat opgelegde dwangarbeid in Oost-Turkestan en Tibet nu kan neerkomen op "slavernij als een misdaad tegen de menselijkheid" [Bron](https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/01/un-experts-alarmed-reports-forced-labour-uyghur-tibetan-and-other-minorities). Het onderzoek van de UHRP naar wereldwijde toeleveringsketens heeft aangetoond dat producten variërend van rode dadels tot kritieke mineralen die worden gebruikt in groene technologie, besmet zijn door het zweet en de tranen van gedwongen Oeigoerse arbeiders [Bron](https://uhrp.org/report/fruits-of-uyghur-forced-labor-sanctioned-products-on-american-grocery-store-shelves/).

Voor de wereldwijde moslimconsument vormt dit een diepgaand ethisch dilemma. De islamitische wet verbiedt strikt de consumptie van goederen die zijn geproduceerd door onrecht en dwang. De UHRP heeft opgeroepen tot een versterking van de **Uyghur Forced Labor Prevention Act (UFLPA)**, waarbij een zorgwekkende daling van de handhavingsacties begin 2026 werd opgemerkt, ondanks het feit dat er geen bewijs is dat het gebruik van dwangarbeid daadwerkelijk is afgenomen [Bron](https://www.freedomunited.org/news/is-uyghur-forced-labor-still-a-us-priority/). We moeten onszelf afvragen: worden onze markten en huizen medeplichtig aan de slavernij van onze broeders en zusters?

Het zwijgen van de OIC: Een verraad van principes

De scherpste kritiek van de afgelopen weken was gericht aan de **Organisatie voor Islamitische Samenwerking (OIC)**. Op 26 januari 2026 ontmoette de secretaris-generaal van de OIC hooggeplaatste Chinese functionarissen in Peking om de "versterking van de bilaterale banden" te bespreken [Bron](https://uyghurstudy.org/oic-china-engagement-ignores-ongoing-genocide-and-religious-persecution-of-uyghur-muslims/). In de daaropvolgende gezamenlijke verklaringen werd met geen woord gerept over de voortdurende genocide of de ontheiliging van duizenden moskeeën in de Oeigoerse regio.

Zowel het **Center for Uyghur Studies (CUS)** als het **World Uyghur Congress (WUC)** hebben scherpe veroordelingen uitgesproken en noemden deze betrokkenheid een verraad aan de fundamentele missie van de OIC om de rechten en waardigheid van moslims wereldwijd te waarborgen [Bron](https://www.aninews.in/news/world/us/wuc-urges-oic-to-raise-uyghur-rights-after-secretary-generals-meeting-with-chinese-leadership20260201183245/). Door "onwankelbare steun" aan China te bieden, onderschrijft de OIC in feite de "sinificatie van de islam", een beleid dat ons geloof behandelt als een veiligheidsrisico in plaats van een pad naar vrede. Dit geopolitieke pragmatisme, dat het Oeigoerse volk opoffert op het altaar van economische investeringen, is een directe schending van het koranische gebod om "standvastig te zijn voor de rechtvaardigheid, als getuigen voor Allah, zelfs als het tegen uzelf is" (Soera An-Nisa 4:135).

Ghulja herdenken: Een oproep tot verantwoording

Op 5 februari 2026 herdacht de UHRP de 29e verjaardag van het **Bloedbad van Ghulja**, een dag waarop vreedzame Oeigoerse demonstranten werden geconfronteerd met dodelijk staatsgeweld [Bron](https://uhrp.org/statement/uhrp-calls-for-vigilance-and-accountability-on-the-29th-anniversary-of-the-ghulja-massacre/). UHRP-directeur Omer Kanat herinnerde de wereld eraan dat het onvermogen om de daders drie decennia geleden ter verantwoording te roepen, de huidige genocide heeft aangemoedigd. "De internationale gemeenschap heeft de middelen en de plicht om te reageren via sancties... en handhaving van internationale verdragen tegen genocide," aldus Kanat [Bron](https://uhrp.org/statement/uhrp-calls-for-vigilance-and-accountability-on-the-29th-anniversary-of-the-ghulja-massacre/).

Met het oog op de toekomst roept de UHRP op tot verschillende onmiddellijke acties: 1. **Wereldwijde sancties:** Gerichte sancties tegen functionarissen en entiteiten die betrokken zijn bij de massale opsluiting en dwangarbeidprogramma's. 2. **Veilige havens:** Landen met een moslimmeerderheid moeten stoppen met de uitlevering van Oeigoeren en hen wettelijke bescherming en verblijf bieden. 3. **VN-interventie:** De aanstelling van een speciale rapporteur voor de Oeigoerse genocide om de Mensenrechtenraad regelmatig en ongehinderd te informeren. 4. **Bedrijfsverantwoording:** Wereldwijde merken moeten hun toeleveringsketens zuiveren van elke link met de Oeigoerse regio totdat onafhankelijke audits de afwezigheid van dwangarbeid kunnen aantonen.

Conclusie: De plicht van de Ummah

Het bewijsmateriaal dat in 2026 door het Uyghur Human Rights Project is gedocumenteerd, laat geen ruimte voor twijfel: de systemische repressie van het Oeigoerse volk is een voortdurende gruweldaad die de kern van onze menselijkheid en ons geloof uitdaagt. We kunnen niet zwijgen terwijl onze moskeeën in bars worden veranderd, onze heilige boeken worden verbrand en onze zusters worden gevangengezet vanwege hun bescheidenheid.

Ware *Adl* (rechtvaardigheid) vereist meer dan alleen gebeden; het vereist actie. De wereldwijde Ummah moet het voortouw nemen in de eis dat de Chinese regering haar oorlog tegen de islam beëindigt. We moeten onze eigen leiders ter verantwoording roepen wanneer zij kiezen voor stilte in plaats van solidariteit. Het Oeigoerse volk heeft zijn vertrouwen in Allah niet verloren; laat niet gezegd worden dat zij hun vertrouwen in ons hebben verloren. De tijd voor interventie is niet morgen, maar vandaag.