Apakah Mushaf? Teks al-Quran, Buku Fizikal dan Helaian Manuskrip
Fahami mushaf serta perbezaan helaian, halaman, bifolio dan jilid. Baca bukti bahan, usia dan pemuliharaan al-Quran Biru serta fragmen Birmingham dengan tepat.
Mushaf ialah salinan bertulis al-Quran dalam bentuk fizikal, khususnya helaian yang dihimpunkan menjadi sebuah buku. Al-Quran menamakan teks suci serta bacaannya, manakala mushaf menumpukan perhatian pada salinan material yang memuatkan teks itu. Perbezaan ini berguna apabila membandingkan buku bercetak, jilid tulisan tangan, helaian yang masih ada dan imej digital sebuah manuskrip.
Satu teks boleh hadir dalam banyak salinan fizikal. Salinan itu boleh berbeza dari segi saiz, bahan, jenis tulisan, hiasan dan susunan halaman. Memahami perbezaannya tidak memerlukan kita menganggap setiap perubahan reka bentuk visual sebagai perubahan perkataan al-Quran.
Mushaf dan al-Quran menghuraikan perkara berkaitan pada peringkat berbeza
Entri mushaf dalam Ensiklopedia Islam TDV mentakrifkan buku melalui halaman bertulis yang dihimpunkan. Bentuk jamaknya ialah masahif. Dalam pertuturan harian, seseorang boleh menyebut buku fizikal sebagai al-Quran. Mushaf memberikan istilah yang lebih tepat apabila objek itu sendiri menjadi perkara yang dibincangkan.
Gambaran pameran Seni al-Quran Smithsonian menghubungkan istilah al-Quran dengan membaca atau melafazkan bacaan. Perbincangannya menunjukkan bahawa teks suci mempunyai sejarah lisan dan sejarah material. Jilid bertulis bukan satu-satunya bentuk pertemuan orang beriman dengan teks, manakala sesuatu jilid masih boleh mempunyai sejarah pembuatan, pemilikan dan penggunaan sendiri.
Bayangkan pembaca membandingkan dua naskhah bercetak. Satu menggunakan huruf besar dengan ruang lapang, sementara satu lagi ialah edisi kecil untuk perjalanan. Menamakan kedua-duanya masahif tidak bermakna nombor halaman, pemisahan baris atau ukuran fizikal mesti sama. Rujukan untuk mengenal pasti petikan berbeza daripada ukuran yang diperlukan untuk menghuraikan buku.
Artikel ini menggunakan mushaf bagi salinan material dan al-Quran bagi teks atau kitab suci apabila perbezaan itu penting. Ini bukan dakwaan bahawa orang dalam perbualan biasa mesti sentiasa mengekalkan pemisahan teknikal tersebut. Tujuannya ialah memudahkan pemahaman huraian katalog dan arahan membaca.
Helaian, halaman, bifolio dan jilid ialah unit berbeza
Halaman ialah satu sisi helaian. Satu helaian lazimnya mempunyai dua halaman, manakala bifolio ialah sekeping bahan yang dilipat untuk membentuk dua helaian dan empat halaman. Jilid ialah unit yang telah dijilid. Ia boleh memuatkan teks lengkap, sebahagian teks atau bahan yang dihimpunkan pada peringkat kemudian. Oleh itu, bilangan jilid tidak cukup untuk menentukan jumlah kandungan al-Quran yang masih ada.
Soal jawab manuskrip University of Birmingham memberikan contoh jelas. MINGANA Islamic Arabic 1572a terdiri daripada dua helaian, atau satu bifolio, dengan empat halaman. Halaman itu memuatkan sebahagian surah 18, 19 dan 20. Ia fragmen yang masih tersimpan, bukannya al-Quran fizikal lengkap hanya kerana sering dinamakan al-Quran Birmingham.
| Istilah | Perkara yang dikira | Perkara yang tidak dibuktikan |
|---|---|---|
| Halaman | Satu sisi helaian | Satu surah penuh atau teks lengkap |
| Helaian atau folio | Helaian fizikal dengan dua sisi | Satu jilid lengkap |
| Bifolio | Dua helaian bersambung yang memberikan empat halaman | Manuskrip yang masih utuh |
| Jilid | Unit fizikal yang dijilid | Sama ada seluruh teks ada |
Perbezaan ini mengelakkan kesilapan mudah dalam kapsyen. Gambar dua halaman berhadapan tidak secara automatik menunjukkan dua helaian berasingan. Huraian katalog tentang satu folio juga tidak patut diceritakan semula sebagai penemuan buku lengkap. Tentukan dahulu unit material, kemudian kenal pasti petikan yang dipeliharanya.
Al-Quran boleh dibuat sebagai satu jilid atau satu set
Pembahagian lazim kepada 30 bahagian, disebut ajza, membantu pembacaan sepanjang sebulan. Juz ialah bahagian teks, bukan syarat bahawa setiap salinan fizikal mesti dicetak menjadi 30 buku berasingan. Sebuah naskhah berjilid boleh menandakan bahagian ini, manakala set bersejarah boleh meletakkannya dalam jilid tersendiri.
Halaman pameran Dakwat dan Emas Smithsonian mengenal pasti bahagian al-Quran 30 bahagian yang disalin oleh Ali al-Husayni di Mosul pada November 1310, bersamaan Rejab 710 H. Contoh itu dikaitkan dengan rekod Muzium Seni Turki dan Islam TIEM 540. Ini set tertentu yang mempunyai dokumentasi, bukan bukti bahawa semua naskhah pada zaman itu berbentuk sama.
Bagi tugasan membaca, tentukan sama ada arahan merujuk surah, bahagian bernombor atau halaman dalam edisi tertentu. Jika guru memberikan satu juz, menyalin nombor halaman daripada format lain mungkin membawa ke tempat yang salah. Jika tugas menyentuh ayat, kekalkan rujukan surah dan ayat bersama nombor halaman khusus edisi.
Penanda, simbol penerangan dan susunan halaman boleh berbeza antara edisi dan tradisi. Baca panduan tanda dalam edisi itu dan jangan menganggap setiap tanda berwarna sebagai perkataan baharu dalam teks. Bagi persoalan lafaz pembukaan dan penomborannya, lihat huraian bismillah dan basmalah penuh.
Al-Quran Biru menunjukkan cara bahan membentuk halaman
Folio al-Quran Biru Met 2004.88 dibuat menggunakan emas dan perak pada perkamen berwarna nila. Institusi mentarikhkannya dari separuh kedua abad kesembilan hingga pertengahan abad kesepuluh, serta menyatakan Tunisia, mungkin Qairawan, sebagai tempat pembuatan. Ketidakpastian lokasi khusus itu perlu dikekalkan apabila dihuraikan semula.
Katalog menerangkan manuskrip mewah berbilang jilid dan menyebut ciri yang menyukarkan pembaca tanpa latihan. Antaranya bentuk huruf yang disesuaikan untuk menyamakan panjang baris dan ketiadaan tanda untuk membezakan huruf. Halaman ini tidak boleh dibaca seolah-olah edisi pembelajaran bercetak moden dengan bantuan visual yang sama.
Warna yang menonjol ialah bukti reka bentuk material manuskrip tertentu, bukan syarat rupa sesuatu mushaf. Naskhah lain menggunakan alas tulisan, jenis tulisan dan hiasan berbeza. Gambar digital juga mengubah pengalaman: halaman boleh dibesarkan pada skrin, tetapi skrin tidak menghasilkan semula skala, berat atau permukaan asal.
Untuk membandingkan bentuk huruf, panduan jenis tulisan khat Arab membezakan beberapa nama yang dikenali. Mengenal tulisan membantu menghuraikan halaman, tetapi nama tulisan sahaja tidak membuktikan tarikh atau tempat pembuatan yang tepat.
Perkara yang sebenarnya diukur oleh pentarikhan manuskrip Birmingham
Pengenalan University of Birmingham melaporkan julat radiokarbon 568–645 Masihi dengan kebarangkalian 95.4 peratus bagi perkamen. Tulisan dikenal pasti sebagai Hijazi, dan helaian dihuraikan sebagai antara fragmen al-Quran terawal yang masih ada. Julat itu tidak patut dipendekkan menjadi satu tahun yang kononnya tepat.
Huraian penyelidikan dan pemuliharaan universiti menjelaskan perbezaannya: keputusan radiokarbon berkaitan dengan kematian haiwan yang kulitnya menjadi perkamen. Ia bukan pengukuran langsung saat penyalin membubuhkan dakwat. Dakwat itu sendiri belum diuji usianya melalui prosedur berkenaan.
Oleh itu, sesuatu sumber boleh menyokong julat usia alas tulisan tanpa memberikan hari penyalinan tepat, nama penyalin atau riwayat pemilikan lengkap. Semua itu memerlukan bukti tambahan. Usia fragmen juga tidak patut dijadikan dakwaan bahawa ia menyimpan setiap bahagian jilid asal yang lengkap.
Contoh ini menunjukkan sebab perkataan manuskrip meliputi beberapa soalan serentak. Ada alas fizikal, teks bertulis, tangan yang menghasilkannya dan rawatan kemudian. Menentukan usia satu bahagian bukti tidak secara automatik menentukan usia setiap bahagian lain. Huraian tepat mengekalkan bahan yang diuji dan kesimpulan yang dibuat dalam ayat sama.
Dalam nota belajar, asingkan nombor koleksi, bahan yang diuji, keputusan ujian, maklumat penyalinan dan rekod penjilidan. Julat 568–645 Masihi patut diletakkan dalam ruangan perkamen, bukan terus menjadi tarikh selesai menyalin. Jika sumber tidak menamakan penyalin atau tarikh penjilidan tertentu, biarkannya belum diketahui. Jangan mengisi kekosongan dengan usia bahan yang menjawab soalan berbeza.
Penjilidan, hiasan dan pembaikan kemudian memerlukan huraian berasingan
Kulit buku yang kelihatan hari ini tidak semestinya kulit pertama untuk halaman tersebut. Manuskrip boleh dijilid semula bagi perlindungan, dipisahkan menjadi helaian atau digabungkan dengan bahan lain. Halaman pemuliharaan Birmingham, misalnya, menerangkan jilid pelindung gaya Islam yang disediakan dalam kerja pemuliharaan pakar. Perlindungan moden tidak menjadikan perkamen awal itu moden.
Atas sebab sama, rupa kulit buku kemudian tidak dapat menentukan usia blok teks dengan sendirinya. Katalog mungkin memberikan zaman berbeza bagi tulisan, hiasan dan penjilidan. Kekalkan perbezaan ini dan jangan menggabungkannya menjadi satu dakwaan tanpa sokongan bahawa seluruh objek dibuat pada satu masa.
Catatan pemilik dan tulisan wakaf menjawab soalan lain pula. Kedua-duanya boleh mengenal pasti peringkat kemudian tanpa menamakan pembuat asal. Panduan riwayat manuskrip menerangkan kolofon, catatan wakaf dan rekod koleksi dengan lebih lanjut. Mushaf menerangkan jenis salinan material, manakala riwayatnya menerangkan laluan naskhah tertentu.
Memilih naskhah yang sesuai dengan tugasan membaca
Mulakan dengan tugasan, bukan kulit buku yang paling berhias. Pelajar mungkin memerlukan huruf jelas, tradisi bacaan yang digunakan guru dan panduan tanda edisi. Penyelidik mungkin memerlukan rekod katalog lengkap serta imej kedua-dua sisi helaian. Pembaca terjemahan perlu membezakan teks Arab daripada tafsiran penterjemah dan ulasan tambahan.
Simpan rujukan bersama naskhah yang digunakan. Nota yang hanya menyatakan nombor halaman boleh menjadi kabur apabila dikongsi dengan pengguna edisi lain. Nota dengan surah, ayat dan maklumat edisi berkaitan lebih mudah disemak. Ini nasihat pembelajaran praktikal, bukannya pengisytiharan bahawa gaya jilid atau format komersial tertentu lebih tinggi nilainya dalam agama.
Mengkaji halaman bertulis dan mempelajari doa juga tugasan berbeza. Panduan doa pagi memisahkan lafaz riwayat, bantuan bacaan dan maksud. Ketelitian sama berguna apabila naskhah bercetak meletakkan terjemahan, transliterasi atau penerangan di sebelah teks Arab.
Mushaf ialah objek bacaan yang akrab dan, dalam koleksi sejarah, rekod material tertentu. Huraikan kandungannya, susunan fizikal dan bahagian yang benar-benar telah ditentukan usianya. Ini lebih berguna daripada menilai ketulenan melalui warna, dakwaan usia atau bilangan buku dalam satu set.
Sebagai contoh pencatatan imej, empat fail gambar tidak terus bermaksud empat helaian manuskrip. Satu gambar mungkin menunjukkan muka hadapan dan satu lagi muka belakang helaian sama. Padankan imej dengan bilangan helaian dalam katalog, kemudian catat jumlah fail secara berasingan. Bagi contoh Birmingham, dua helaian memberikan empat halaman; gambar digital bukan unit fizikal tambahan. Apabila berkongsi nota, sertakan bahagian surah yang masih ada supaya penerima tidak menganggap bilangan halaman itu menunjukkan sebuah kitab lengkap. Contoh ini hanya menerapkan takrif unit tadi, bukan menambah helaian pada koleksi. Bahagian yang belum dilihat atau belum diterangkan sumber perlu kekal sebagai belum diperiksa.
Gambar muka hadapan dan belakang satu helaian patut dipadankan melalui rekodnya, bukan dianggap dua objek berasingan hanya kerana disimpan sebagai dua fail.
